Институциите продолжуваат да функционираат според сопствената логика, дури и кога нивните постапки произведуваат катастрофални последици. Германскиот социолог Макс Вебер предупредувал дека бирократијата бара пресметливост, непристрасност и службеници што ги спроведуваат правилата без да ги вмешуваат личните чувства. Но токму таквата неутралност може да го потисне моралното расудување. Вебер го опишувал судијата во бирократската држава како автомат во кој документите влегуваат од едната страна, а пресудата излегува од другата.
Еден од најстрашните примери за ваквата логика е Адолф Ајхман, нацистичкиот функционер одговорен за организацијата на депортациите на Евреите и нивниот транспорт до логорите на смртта. На судењето во Ерусалим во 1961 година, тој се обидел да докаже дека не е одговорен за последиците од својата работа, повикувајќи се на организациската структура и поделбата на надлежностите. Тој бил само едно службено лице во огромен административен апарат, чии задачи биле одвоени од пошироката цел на системот. Филозофката Хана Арент, која го следела судењето, во него го препознала застрашувачкиот лик на „убиец зад биро“ (Schreibtischtäter). Нејзиниот заклучок бил дека бирократијата може да ги претвори луѓето во заменливи запчаници на машинерија во која никој, наводно, не е лично одговорен. Таа ја нарекла „владеење на Никој“.
Административното насилство, се разбира, не завршува со нацистичките злосторства. Денес истражувачите го користат овој поим за да ги опишат штетите што ги произведуваат навидум неутралните институционални процедури – во правосудството, миграцијата, социјалната заштита, здравството, образованието и управувањето со кризи. Казнените социјални политики, неправедните станбени и образовни системи, насилните гранични режими, масовниот надзор и продлабочувањето на економските нееднаквости не се само несреќни последици на лошото управување. Тие често се дел од системи што предвидливо ги изложуваат одредени групи на сиромаштија, болест, исклучување и смрт, додека други имаат корист од таквата распределба на моќта и ресурсите. Уште во 1845 година, Фридрих Енгелс го употребил изразот „социјално убиство“ за да ги опише смртните последици од општествените услови. Марк Твен, пак, правел разлика меѓу краткотрајниот терор на насилната револуција и многу подолгиот, тивок терор на гладот, студот, понижувањето и животот во беда.
Клучно е што административното насилство не мора да се манифестира преку директна физичка сила. Понекогаш е доволно човек да не може да оствари право затоа што недостига документ, затоа што неговиот предмет се префрла од една институција во друга или затоа што постапката е толку сложена што практично станува недостапна. Одбивањето или неможноста да се учествува во административните процедури може да доведе до губење работа, домување, социјална помош или пристап до здравствена заштита. Заканата од казна, исклучување или присилна интервенција веќе има насилни последици. Затоа, кога истите штети постојано се повторуваат и можат да се предвидат, тешко е да се нарекуваат ненамерни последици или обични неуспеси на политиките. Како што забележал кибернетичарот Стафорд Бир: „Целта на еден систем е она што тој го прави“. Не она што го пишува во неговите правилници, ниту она што тврди дека сака да го постигне, туку реалните последици од неговото функционирање.