Ако еден национален јазик може да биде ранет со негова злоупотреба, тогаш јазикот на кој Гете го беше напишал Фауст, после оваа песна е мртов. Рилке, Хајне, Фихте, Шелинг, Бекенбауер, ... примете го нашето најискрено сочувство.

Таман кога помисливме дека нашата приказна за подземниот комисиски интервенционизам во македонскиот јазик (види овде) ќе остане премолчена и од медиумите и од фелата (добивме само приватни реакции од типот "Ах, што сè знам за таквото издаваштво, да решам да отворам уста..." ок, тенкју енд факју), стигна педантна, писмена и одважна реакција која ја брани честа на јазикољупците: "Ма дајте, луѓе, УГРИЗ НА СОВЕСТА? Сериозно? Ако ми најдете еден човек во цела Македонија што некогаш во својот живот доброволно рекол „Имам угриз на совеста", а не е член на комисијата, јас од угриз ќе се фрлам во првото крукче во Вардар!"

На сцената се појави пред повеќе од 10 години. И нејасно е како покрај ваков стиховен горостас некои сè уште се осмелуваат да се занимаваат со хип-хоп. Невиден фристајл мајстор на овие простори и гранитна морална вертикала на Балканот!

Неодамна пренесовме реакција на преведувачка, во која таа се оградува од финалниот превод на „Хаклбери Фин", издадена во рамки на проектот „Ѕвезди на светската книжевност". Причина: книгата која е преведувана на колоквијален јазик, онака како што и ја пишувал Марк Твен, е лекторирана и трансформирана во литературен без знаење и одобрување на преведувачот.