Писмо на Кочо Рацин до неговиот брат Александар, напишано на 10-ти септември 1936 година, десетина години пред Тито да нè измисли а ние да измислиме јазик. Будали едни, ние не смисливме како шахти да нивелираме, не па цел јазик да измислуваме. Туку, погледнете каков убав македонски дијалект е тоа велешкиот.

Во земјава постои едно подмножество подвидови кои живеат во една халуциногена ситуација. Како да не ни го смениле името, како да измислуваме дека нè понижија од шахта до учебник, како Заев да не се извини што спомнал македонска репрезентација.... Па онда некој треба да измислува дека тоа се случило и да шири „лажни вести''.

Во таа комисија немаат ни професор вирусолог, ни професор епидемиолог или имунолог, ни професор математичар ни експерт за процесирање сигнали (од специјалноста на академик Коцарев), немаат ни воен доктор, бидејќи во војни најмногу се случуваат избувнувања на епидемии, а тие најдобро ги знаат мерките. Па што имаат тогаш? Имаат 13 директори на болниците. Што ќе им кажат тие, дека имаат доволно слободни болнички кревети?

Ми вика слободен си.

Му викам јас сум, ама ти не си.

За Ангелко од Лабуништа и неговиот литерарен херој Кузман, стариот кој е спремен за тепачка ако некој почнува да го напнува дека е Бугарин или Србин.

За просветлување на џганот кој веруваше дека е небитно тоа што на Грција ќе ѝ го отстапиме ексклузивното право да го користи брендот Македонија, сцена од филмот The Founder кога Мајкл Китон на партнерите им остава сè но им го зема името. Тој стана МекДоналдс, овие останаа безимени плескавичари.