Стариот мајстор Рајко Грлиќ изгледа пак направил добар филм, „Уставот на Република Хрватска“ пред една недела победи на фестивалот во Монтреал. Така е кога се знае да се одберат вистински соработници: сценарио Анте Томиќ, музика Дуке Бојаџиев. Најпремиерно на свет ви ја нудиме одјавната, која морничаво добро ја изведува Јосипа Лисац. Ако се плашите од длабочини, не влегувајте во песната.

Иако тесен избор, нас некако нè ќари: „Со маж ми зборувавме за развод, ама ниеден од нас не сака да ги земе децата.“

Снимките се комплација од тестови пред-продукција, зад сцените и неуредувани видеа од снимањето на Патот на бесот. Во ниту една од овие снимки нема ни допир од ЦГИ, сè е само камера и луѓе.

Или како онојпат кога беше на одмор испи 12 џин-тоника за една вечер и не те фати. Сè е до морето бе? Не баш.

Еден ист мотив се цепа низ поп-музиката на денешницава. Нејасно е дали ова е ефект на стадото или пак едни те исти професионални корпоративни автори си го тераат теркот што очигледно функционира добро. Ама, брате, не се трпи.

Дупла и затоа што имаше многу добра музика и затоа што во некогашна Југославија не се препејуваа регионални ноубадис (како денес во Македонија) туку најкурентни имиња од Запад. Не дека во таа држава имаше недостаток од авторска музика туку колку да им правиме лиги на Бугари, Романци и останатиот источен јад кои не можеа да припарат до нормална музика а не па да ја обработуваат. Пуштај, уживај и плачи си во себе.

По изглед и звук, мислиш дека само што ќе се појави Рудолф и ќе направи некоја слаткарска перверзија по рецепт украден од шумски виленици. По содржина, двајца млади, дваесет и нешто, пробуваат и зборуваат за дроги. Не џаначки муабети, туку сериозна образовна дискусија за содржина на дрогите што планирате да ги зимате, што треба да пазите кај дрогата што ја купувате, какво дејство има на тебе, дозирање и слично инфо. Во оваа епизода на ред е екстази.

Преубавите, идилични видеа на технолошко блаженство од Епл никогаш нема да престанат да бидат најдобрата можна платформа за која било пародија на Епл.

Не му требаше многу на Џими Кимел да ја потегне старата добра финта: да натера луѓе да го рецензираат новиот Ајфон додека во рака всушност го држат својот стар телефон. Побрз, потенок, полесен....

Прво, возењето велосипед е водечката (спортска) причина за потреси на мозок кај деца. Второ, кацигите за велосипед не се направени и тестирани за тоа колку добро можат да заштитат од потрес на мозок, туку се направени и тестирани за тоа колку добро можат да заштита од фрактури на черепот (да не ја дупнете главата).

Ова е тоа по што плачат филмаџиите кога зборат "сè е на компјутер правено". Фотографии од снимањето на "Драга, ги смалив децата" од 1989-та, време без компјутерски ефекти, и време со вистински мајстори за сценографија.

И разликата во потрошеното време и разликата во крајниот резултат е како разликата меѓу брз хот-дог (со факинг пилешка виршла) и сарма (со часови нежно инкубирана во шпорет).

Најновиот Ајфон е разочарувачки скромен апгрејд и е грев што се поклопува со вистинскиот бренд Седмица. За да шиткаат поскапи слушалки, го извадиле џекот за слушалки, јака штикла (плус, тоа значи дека не можеш истовремено да слушаш музика и да го полниш). Но, веќе подолго време е јасно дека на ниво на хардвер не треба да се очекуваат битни промени. Затоа и се тепаат големите за содржини.

Ние кога се фаќаме за даб, обично дрва се правиме. Овој се фати за даб (ок, два даба) и направи футрола за Ајпед. Кој за што учел.

Абе не може ликот да му го смени, нормално дека гласот ќе му го смени. НЕ!

Австралија воведе нови банкноти, по кои ќе треба темелно да се апдејтува поделбата на пари од хартија и пари од метал, или да се воведе трета група, на пари од пластика.

Да ѕирнеме накратко што се случува на алтернативната сцена на Белорусија. ТТ-34 и спотот за нивната песна Пиздец. Обидите за споредба со овдешната сцена ќе ве фрлат во тежок сентиш.

Иако според правило 34 ако се потрудиме би нашле и порно клип што одговара на насловот, за сега ќе останеме на видео со 9 феноменални (не е ни нескромно, ни претерување) имитации на Џонатан Кајт (од 2 Broke girls). Го имаш Обама, Том Хенкс, Сет Роген, Трамп, Кристијан Бејл и тоа совршено добро.

Он ова го доживува како агонија заради маките да се тргне од некоја промотивна меил листа на некој синџир супермаркети, притоа ни најмалку не обрнувајќи внимание на страданијата на другата страна.

Не дека водителите на вести нешто посебно не пазат во август затоа што никој не ги гледа, или дека се нешто посебно внимателни во другите месеци, ама доволно време се пред камера за да им собереш компилација на глупости. А глупости ќе има.

Надлежното сириско минстерство направило видео спот за промоција на туризмот во земјата. Сини мориња, песочни плажи, свежо зеленило.... има сè што треба освен оној мал детал, граѓанската војна од која со помош на странските спонзори таму се гине на ангро. Заебавајте се вие, ама ако стварно било евтино ко што викаат.... 

Ако нешто ја крши самобендисаноста околу креативноста и прогресивноста на твојата генерација тогаш тоа е репортажа од 1968, за која комунистички новинар на Радио-телевизија Белград станува од редакција, зема цела екипа и оди во Мрчајевци (да, селото што го дава Мирослав Илиќ) за сериозно да разговара со селаните на тема - слетувањето на Аполо 8 на Месечината, и како тоа влијае на нивното поимање на Господ и општо верата. Малнар со цела екипа на Вајс не би составиле ваква репортажа.

Татко преполн со филозофски двојби, му го поставува на својот 2-годишен син „проблемот со количката“. По видеово филозофијата веќе не му проблем, сфати дека си има други проблеми. Што се однесува до малиот, изгледа како да ќе реши многу прашања во светот, само никој да не му брои луѓе.