Значи, никој не вика да превртиш со очи и да му речеш дека е досадно ако ти покаже цртеж со кој што се гордее, или нешто што направил/а, или раскажува нешто што го смета за возбудливо, таман работа - не сакаме да им го сечеме ентузијазмот на децата.
Ама, ако е „мамо гледај ме како скокам од камен“, притоа каменот е висок 15 сантиметри, а се дочекува стабилно на нозе, и така дваесет пати - не, нема да те гледам.
Со фалење на секоја просечна детска глупост, детето се навикнува дека сè што ќе направи е фасцинантно, па во иднина може да ја крева рампата за да воодушеви што е можно повеќе публика. Или, малку попрофесионално срочено - стекнува зависност од надворешно одобрување, што никако не е добро за неговиот карактер.
