Многу пацери и гмизавци расфрлани по околниот интернет секојдневно се трудат да направат да се чувствувате мизерни ако ви е нешто драго во врска со македонскиот културен багаж. Назадно било, племенски било, вмровски било. Да видите и слушнете еден небањат кому цели 40 години не му здодеал македонскиот фолклор.  

Налетал на последниот поздрав до Оливер Драгојевиќ, нашата кратка и искрена еулогија за гласот кој нема да можеме да го изнаслушаме до крајот на животот, статија која завршува со хармонски божествената изведба на песната „Два пут сан умра“ во париска Олимпија. Ама дечкото останал на насловот, го мрзело да види за што се работи, па прогласил, ни помалку ни повеќе - смрт на новинарството! Ете, таков ќе преговарал во име на Македонија.

Од каде да знаат Македонците за што сè се изјаснуваат во тој договор од цели 20 страници?