Не (за нив!) сето тоа не постои, бидејќи директно не ги засега нивните џебови. Дури кога џебот ќе им се загрози, почнуваат да врескаат и да лелекаат, налик на недораснати деца на кои сонуваните сонови не им се оствариле. Навикнати на лилихип, џиџе и на полн џеб, сега се чувствуваат како неостварени и навредени капетани беле лаѓе.

Сега нема ограда и можете слободно до Влада да дојдете, за полесно да ве мочаат од керамиди.

Ви текнува како Рамбо и Макавеев се заебаваа со српските три прста па им најдоа ново значење? На сличен начин, оној албански симбол со рацете во форма на орел (јаден Ахмети, мораа допрва да го учат како се прави) кој на овие простори главно се користи за национално курчење, американската поп култура несакајќи почнува да го ребрендира и да го врзува за баналниот и национално неосвестен поим - тротинет.

Во една пиеса имаше поента дека за овој свет постои надеж сè додека се слуша плач на новороденче, како знак за нов живот и нов почеток. Таа надеж сериозно ни се пореметува кога ќе видиме во какви сè раце знаат да се најдат некои нови невини животи.

Веља Илиќ е ветеран на српската политичка сцена, од оној брдско-планински ков и генерално нема човек што многу за него да навива. Ама, како му се насра на Вучиќ, тоа само Србите го имаат: да зборат високи политички ешалони а во атмосферата веднаш да се осети мирис на кафана, подгорени чаршави и јадни, испотени трубачи.

Дечко со дугметара покажува како звучат познатите тонови на оваа песна кај различните народи на екс Југославија. Толку добри ги има скинато стилските особености на регионалниот фолклор што дечково може теорија на музика да предава.