Едни го бустаат незадоволството против Вучиќ (Рио Тинто е само прокси), други преку свои медиуми (главно Пинк и Информер) ги бустаат приказните колку луѓе страдаат поради блокадите и колку не може да функционира секојдневниот живот. Дијалог меѓу тие двете Србии постои, и тој во моментов е во оваа фаза.  

На утринска емисија на српска телевизија демонстрираат показна вежба колку е лесно да се угаси оган со ПП апарат. Мало оганче, пола метро. Задачата ја доверуваат на „просечна женска особа со просечна градба.“ Се вика Милица. Противпожарно наравоучение од акцијата на Милица: кај што има дим, има и оган.

Засега јасно и недвосмислено е дека се забрануваат поранешните полиетиленски пластични кеси, а се дозволуваат биоразградливите, коишто би се наплаќале по 15 денари за парче. Лошо е кога тој што пишува закон, самиот е неписмен, односно не знае што сака да каже.

На ул. „Бранислав Нушиќ“ во Карпош 2, Скопје. Паркираат пред контејнери и поинаку, јеби га, не се разбираат. Ако.

Да чуете една песна запишана од француски етнолог која се чува на фонографски цилиндер  во француската национална библиотека. Снимена е во село Кожле, скопско, најверојатно во 1902 година (тогаш коминтерната го создавала македонскиот идентитет?), и отпеана на преубав македонски (четири децении пред тој да биде вештачки измислен?).

Ако едни Словенци викаат дека порано живееле почисто и посигурно, што останува за нас, кои можеме да бидеме убиени од човек кој е во затвор, да настрадаме во автобус затоа што пред да се качиме не сме му побарале лиценца или да изгориме во монтажна болница по што премиерот ќе каже „Е што, да се посипеме сите со бензин и да се запалиме?“

Не знаеме ништо за авторот ама податоци и онака ќе нè оддалечат од суштината, дека се работи за љубовна песна и дека авторот се осеќа доволно силен таа љубов да ја одбрани. Може само едно мало интро? „Е најдов најлепата жена во Бајрамовци!“ Туше!