- Пред да стане симбол на урбанистички судир, „Треска“ била практична, жива инфраструктура за младинската музика: фабрички клуб што во доцните 60-ти значел – сала, струја, озвучување, публика, ред. А во време кога вторaта генерација македонски рок-состави веќе е активна (1967), токму ваквите места ги држеле бендовите на нозе.
- Во социјализмот, работните организации/фабриките често функционирале и како културни центри: имале свои сали, мензи, клубови, синдикални структури и често поддржувале или домаќинеле настани (игранки, фестивали, младински програми, КУД-ови). Во многу градови „Домови на култура“ и работнички културни друштва се врзуваат токму со работни колективи и локални индустрии.
- Постојат и сведоштва за судири помеѓу младинската бучава (бит/рок) и организациските ограничувања – исклучени појачала, „жири“, „неутрална страна“, „врски“, „недозволена опрема како причина за одземање на место“ или бендовите кои биле организатори на настанот, да бидат и добитници на првото место.
- Овогодинешните Златни глобуси беа доделени на церемонија одржана на 11 јануари во хотелот „Беверли Хилтон“ во Лос Анѓелес, која повторно ја водеше комичарката Ники Глејзер.
- „Една битка по друга“ беше ѕвездата на вечерта, освојувајќи ја престижната категорија за најдобар филм – мјузикл или комедија. Филмот „Хамнет“ го освои Златниот глобус за најдобра драма.
- „Адолесценција“ е најдобра мини-серија, а доби и три награди за глума, меѓу нив и за Овен Купер, кој на 16-годишна возраст стана најмладиот добитник на Златен глобус за најдобар спореден актер.
- Најдобар странски филм: Тајниот агент
Најдобра оригинална музика: Лудвиг Герансон – Грешници
Најдобра ТВ серија – Драма: The Pitt
Најдобра ТВ серија – Мјузикл или комедија: The Studio
- Оваа година за прв пат беше доделена наградата Најдобар подкаст: Good Hang With Amy Poehler.
фото: EpaImages
- Бела Тар, унгарскиот култен режисер и еден од највлијателните европски филмски режисери од неговата генерација, почина на 70 години. Веста за неговата смрт ја потврди Европската филмска академија, чиј долгогодишен член беше Тар, наведувајќи дека починал „по долго и тешко боледување“.
- Тар беше основач на движењето познато како „бавен филм“, кое се карактеризира со црно-бела естетика, екстремно долги, непрекинати кадри, минимален дијалог и отфрлање на традиционалниот наративен заплет. Неговите филмови честопати нудеа мрачен, но длабоко човечки приказ на секојдневниот живот во Источна Европа.
- Ова можеби најдобро е отелотворено во неговиот монументален филм од 1994 година „Сатантанго“ (направен врз основа на истиомениот роман на Нобеловецот Ласло Краснахоркаи), во траење од седум и пол часа, приказ за борбите на жителите на едно мало унгарско село по падот на комунизмот. И покрај својата должина, филмот стана едно од критички најпофалените дела на Тар и редовно се појавува на листите на најдобри филмови на сите времиња.
