Целите на криминалната агресија врз Иран никогаш не беа јасни но сега стануваат гротескни. Трамп се закануваше дека ќе ја збрише цела цивилизација, Биби го убеди дека режимот ќе падне само ако го убијат ајатолахот, ќе ги уништуваа нуклеарните капацитети (за кои лани викаа дека ги уништиле), ќе го земале збогатениот ураниум... По најново, главна цел на војната е да се врати состојбата која постоеше пред да тргнат во војна. Јако. 

Ги сакаме и двајцата. Ќерката на Рави Шанкар ја имаме објавувано во неколку наврати (види овде) а на мозокот на фристајл раперот кој важи за Моцарт на импровизациите уште не можеме да се изначудиме (види: Како работи тој мозок, побогу?). Иако се бават со навидум неспоиви жанрови музика, заедно си одговараат како патлиџан и босилек.

Го одбрале најевтиното вино кое можеле да го најдат во супермаркет. Некој шкарт од три евра. Го ребрендирале давајќи му звучно име „La Chateau Colombier“, смислиле приказна околу него, му направиле фенси етикета, нашле сомелиер кој напишал рецензија. И потоа го пратиле маскираниот шкарт на натпревар. Виното се вратило со 88 бодови и златен медал.

Ја знаете онаа паметна и луцидна забелешка дека кога размислуваш како чекан, сè наоколу ти изгледа како шајка? Истото важи и за оние кои везден кмишат по кладилници, со ливчиња, билтени и резултати. Дури и кога се дојдени на погреб на баба која ја префрлиле од една капела во друга. Немате дојава од нас, ќе мора да одгледате до крај.

Бидејќи малку снимаат филмови, македонски актери, форматирани на театарска глума, често имаат проблем да се „стишаат“ пред камера и се научени да играат на најјако (за оние од задните редови во театарот). Има и исклучоци (Владо Јовановски, на пример) но многупати таа театарска глума пред камера изгледа како преглумување, без финесите и нијансите кои се сосема доволни за камерата. Мајкл Кејн е тука да објасни некои работи.    

Деновиве замина Влатко Милев. Влатче, Циги, ептен редок минерал во испостената градска почва. Ведар, насмеан и љубопитен како дете. Вреден а акаше и едреше, возеше мотор а никаде не брзаше, беше врвен познавач на храна со фино непце за ракија од слива, читаше поезии и филозофии, преубаво свиреше гитара, уште со покоен Тефо. Не ја доби битката ама па ни битката не успеа да му ја симне онаа широка насмевка по која ќе го паметиме.