Off Café › Набрзинка

Рокенрол „групис“ раскажуваат како се живеело

19 мај 2022

Лесно е groupie девојките да се наречат клише - поп-културата ги слика како разулавени и по секс побудалени девојчури без многу да се секира за вистинските искуства што ги доживеале тие жени. ‘60-те, ‘70-те и ‘80-те дури имаат и популарни рок-групис како Крис О‘Дел и Памела де Бар, кои сега, децении откако се завршени журките раскажуваат како живееле.
Се сметале себеси за музи на рок-ѕвездите. Некои биле секс-партнерки, некои се грижеле за здравјето на музичарот, некои диплеле и переле. Памела де Бар за Гардијан има кажано:

„Јас му бев на Кит девојка за во Лос Анџелес. Секогаш кога доаѓаше само мене ми се јавуваше. Толку нежна душа беше… Јас му бев стабилизатор. Кога ќе се разбудеше врескајќи, можев да го смирам. Ми беше должност како муза да се грижам за неговиот брилијантен гениј што има инспирирано толку многу луѓе.“

Границата меѓу „групи“ и вработена била нејасна - иако некои ја сметаат за епитом на категоријата, Крис О‘Дел не сака да се нарекува така, туку се смета себеси за интегрален дел од музичкиот бизнис. Во 1968, прес-агентот на Битлс, Дерек Тејлор ја има викнато да се пресели во Лондон и да работи во Епл.
Врските со рокерите ги сметаат за консензуални. Кога #MeToo и #TimesUp беа трендинг, де Бар има кажано дека смета дека има голема разлика меѓу дисбалансот на моќ во Холивуд и атмосферата на музичката сцена во која таа учествувала.
Повеќе пати се има случено групи-девојка да спаси рок-ѕвезда. А не дека било лесно.
Некои девојки на крај стануваат и успешни музичари.

извор

ТикТок, Ендру Тејт и по некоја шега не се вистинската мизогинија

30 август 2026

Во есеј за Спајкд, Џорџина Мамфорд расправа дека политичарите се премногу фокусирани на културолошка, или онлајн мизогинија - како Ендру Тејт, мажосферата, токсичната машкост или сексистичкиот јазик на социјалните мрежи - а никако да се справат со реално насилство против жени и девојки.
Појавата ја нарекува митска мизогинија - нејасни културолошки ставови што тешко се мерат, а се наоѓа наспроти материјалната мизогинија што и тоа како ја има - силување, сексуални напади, семејно насилство, убиства за чест, итн. Главниот аргумент е дека владините кампањи и часовите во школо нема значајно да го намалат сериозното насилство ако полицијата и судовите не ги гонат злосторниците и не ги заштитат жртвите.
Со една реченица, доста ги третираме ТикТок, Ендру Тејт и сексистичките шеги како главниот проблем со мизогинијата - вниманието треба дасе насочи кон реално, постоечко насилство и на институционалната нефункционалност што го дозволува.

извор

Загубената уметност на бивање инвентар во кафич

14 август 2026

На Есквајер се појави еден шармантен текст, за едно добро што го губиме - да одиш каде што те знаат, а тие околу тебе навидум да немаат врска со тебе. А имаат, паметиме многу добро.
„Во Гертруд запознав група на луѓе што може никогаш не би ги видел надвор од ѕидовите на ресторанот. Заедница во најбазична смисла - не е дома, не е работа и не мора да значи дека е приватна, но е искуство што радо го бирам. Во време кога постојано, можеби потсвесно сами го бираме нашиот светоглед и алгоритам во хипер-персонализирани меури, да запознаеш некој што не е на твоја возраст, што не плаќа исти даноци како тебе, што не живее во истиот дел од интернетот како тебе - тоа ни е потребно сега повеќе од кога и да е.“
Дали онлајн резервациите, хајпот на социјалните мрежи, долгите редици и апликациите за испорака на храна отсекогаш до толку нè изолирале едни од други?

извор