Главен „јунак“ на оваа приказна е Блерим Скоро, косовар кој пред доста години паѓа во американски затвор поради трговија со дрога, oколност која ЦИА ја користи за да го врбува. После излегувањето од затворот во која станува главна фаца, му викаат „Сега ќе одиш во Македонија и таму ќе создадеш ќелија на Ал Каеда“. Блерим ја извршува мисијата сè додека агенцијата, после едно крваво пукање во Македонија, не го остава на цедило.

Музичари од Колумбија и Венецуела им свират македонска песна на луѓе од Бангладеш. Онаа кога луѓето на Јордан Пиперката се собираат за да му се мајке наебат на Алил Паша, што ја има грабнато плавушата Стојна. Целата оваа музичката иницијација на Бангладешанци се случува во Чешка. Вива ла Македонија.

Макс Амини, американски стенд-ап комичар со иранско потекло, пробува на публиката да ѝ ја долови „тежината“ на оној „орелски“ поздрав кој Албанците го прават со рацете (памтете Ахмети кога во вежбаше на стари години?), и како тоа го доживуваат Србите. Ко за беља, од публика се јавува Србинка, за да го поправи Амини, тоест да го потврди неговото мислење дека сето тоа гневење е непотребно. 

Не ми требаат политичари на џума, вели мудриот човек, ако доаѓаат за мене, подобро да не доаѓаат. Џума, постење... тоа се обреди за благодарност кон Бога. А верата е нешто друго, верата е како се однесува човекот. Што ако едниот комшија ми се вика Мухамед а другиот Марко, ако Мухамед ме малтретира и ми фрла ѓубре во двор, за разлика од Марко кој е прекрасен човек. Кој ми е поблизок?