Откако во македонските медиуми завладеа радикална шизма и истите станаа автомати за ширење колективна шизофренија, едно убаво попладне си реков „инаф-из-инаф" и решив да апстинирам од вести. Како? Е така, фино-лепо, нема вести и точка! За да моето тв-информациско апстинирање не биде само солипстичко страдание решив да водам дневник и да се обидам да ги пренесам своите инфоиспоснички и медиумско-аскетски импресии. Еве сумариум од постењето:

режија: Вардан Тозија
улоги: Мартин Ѓоргоски, Дениз Абдула, Никола Ристановски, Љупчо Тодоровски, Сара Климовска
премиера: 30.3.2016

Трејлер за документарец во продукција на Полскиот филмски институт. Таткото Мито го праќа својот син во северна Грција да го најде гробот на својoт дедо Петро од семејството Клавчови, подоцна прекрстени од Грците во Алексиу. Едно тажно потсетување на фактот дека она што сега им се случува на Сиријците, пред половина век им се случуваше на наши луѓе.

Ова било ставено на Јутубето уште во 2009-та а ние допрва дознаваме. Гррр. Џабе се изнаслушавме секакви глупости во меѓувреме. Ова е тоа.

Од една страна во приказнава е Ема Ананиевска, нејзината љубов кон музиката, нејзиниот талент за пијано, нејзините упорни родители, нејзините добронамерни колеги и пријатели. На друга страна е Македонија и сето она што го натерало ова девојче да сака да си оди од овде.