Август, 1981, Скопје, главниот град на Социјалистичка Република Македонија.  Да ви ја доловиме медиумската тежина на тој настан: Замислете денес Ријана се вљубува во некое младо момче од Припор кој мести гипс картони и онда младите решаваат тоа да го крунисаат во наше матично, наш Континентал... Хаос? Хаос, нормално. Како за оваа 'свадба на деценијата' (денеска знаеме: и 'на векот', јер од Ријана абер нема) известуваа тогашните југословенски медиуми?

Ај малку различност во целиов хаос. Пренесовме за тивкиот човек од Охрид лани, кога ја имаше завршено својата Фибоначи лампа (види ја статијата: "Некој во тиквата гледа семки, некој..."). Една година подоцна Климент го вади своето ново ремек дело во кое се препознава истата посветеност. Многу часови дневно, секој ден, цела година.

Дошол во Скопје, со точак тргнал на протести, паднал и ја удрил главата во тротоар. Бил однесен и саниран во болница, му рекле да мирува, ама, кај Спанаќот ќе ти мирува.

Кога ви викавме дека на земjинава кугла нема ништо поглупо смислено од субвенционирање песни кои треба да станат популарни кај народот (види ја статијата "Игра рокенрол цела државна субвенција", април 2013), некои мислеа дека сме пицајзли. Еве нè сега на дереџето кое се вика Црвена боја.

Едни две наши слатки близначиња, уште од мали нозе учат да соработуваат на ист проект. Искрено се надеваме дека овој рано изразен "клати врата" талент, 20 години подоцна нема да го искористат само за да се вработат во државна администрација.

Едноставна, животна, искрена - таква е поезијата на Јовица, на која поголемиот дел од оние што сакаат да се нарекуваат македонски поети не ѝ се ни до колената. Во неговата биографија на крајот на оваа нова книга пишува: „Сè уште живее и работи во Скопје“. Фала богу, додаваме, инаку што би правел овој град без него?

Васе замина џенем за Австралија но и таму кај што луѓето стојат на глава, тој брзо се исправи на нозе (додуша едната привремено во гипс). Ете го првиот скеч, за дијаспората и нејзините секирации околу стариот крај. Ма, преубав. 

Прилепчани не се мирисаат со битолчани, во еден град не се поднесуваат две маала, во едно маало две згради, во една зграда закрвени се два влеза, во еден влез два стана, во еден стан две фамилии, во една фамилија двајца луѓе, а и тие двајца се мразат самите себеси. Каде води тоа?

Бранко Огњановски собра една фина екипа и започнува нов ТВ проект кој ќе оди на Телма. Малку се луѓето на кои сме спремни да им дадеме бланко поддршка. Бане К-15 е еден од нив.

Сме го линкале пар пати ама можеби уште не сте го нагазиле како што треба односно како што заслужува. Се потпишува како Dick Major (говорете македонски: Кур Голем) и е еден од најрасните раскажувачи на кои можете да налетате на македонскиот нет во моментов. Пишува баш онака како што сакаме да читаме: шарено, разиграно, со фина драматика а без потење. И има нова пишанка од неговиот серијал "Сеќавања на Америка"

И во развиениот свет и во Македонија постои нешто што се вика кражба на интелектуална сопственост. На Запад под тоа најчесто се подразбира индустриска шпионажа, кражба на патенти, научни формули, лекови и слично. Кај нас Иван исцелителот алармира дека е опљачкан од астролог кој му го дрпнал неговото "видување" за убиството на српска пејачка. 

Паричката е во воздух, петка или глава?

Уште не можеме да ѝ се изнаслушаме на колективната распаљотка на 17 македонски гитаристи (види "Таа моја гитарска Македонија") а бандата, во помали групи, продолжува да вози. Во случајов ги имаме Дамир Пух и Игор Станоески (Иги ман) со Dirt Road, песна која ќе сакате да ја имате при себе на патување, без разлика дали се тандркате по стариот пат кај Дебар или лизгате по Routе 66.

Ако Груевски, Мијалков, Јанкулоска, Бучковски, Заев, Јанакиески или кој било политичар не ожнее што посеал, која е пораката? Дека грабежите и местенките се надмината работа? Што ќе биде следното ако ова не се казнува, политичарите може да прејдат на педофилија или канибализам? Или и за тоа ќе им дадат имунитет?

Нашиот Ниче Димовски настрадал на чуден но крајно авантуристички начин. Гњуреле некаде во средна Америка (?), им се појавила голема ајкула (??) па ги извадиле пребрзо. Изгубил третина од плуќата (лево крило), но засега е добар, само што - не се сеќава. Значи ние Македонците глава не можеме од бељи да дигнеме!

The Glitch е кратко мк филмче направено од мала група млади луѓе кои планираат да снимаат забавни скечови како Petty Cash Production. Снимено е со  нивни пари (petty cash, indeed) па ѕирнете: ако ви се бендиса, ќе ги замаптиме, тие ќе се охрабрат па ќе направат уште подобри парчиња, ние ќе им викаме браво дечки и така уствари светов станува за ронка подобар ("Единствената причина зошто се бавам со оваа работа е што мислам дека светот го менувам на подобро за глувчешко куре" - Рамбо Амадеус).

Јако, љуто, прљаво и мрсно. "Зад аголот" го прават тоа баш како што треба. Скопскиот рап состав имаат нов албум ("Зад Шпиунката" - 21 песна) и со овој заебано добар спот на химничната "Спас им нема" најавуваат дека допрва ќе горат газиња наоколу. Како што рече некој, спотов е "Мамата у книшка!" Keep up, бандо.

Седумнаесет наши гитаристи, секој снимил свое парче соло на истата матрица и сето тоа склопено во интересно видео. Можеби Македонија нема некоја технологија, ама затоа техника има за курчење! Кој од кој махери. 

Музика од Пинк Флојд за спасување на комуњарски споменик во Кочани. Ах, како тоа добро звучеше кога го објавувавме! Успеавме да собереме еден куп лајкови за идејата (статијата види ја овде), но дечките, за жал, не успеале да соберат доволно пари, како што тоа обично бива овде.  Ама затоа, ете ги овде, во МКЦ.

Зафир пееше "Од љубов не се бега". Американците знаат дека не се бега од смрт и од данок. Ама ни Зафир ни Америте во равенката го немаат Емило Шопе, уникатниот штипјанец со амстердамски штим. Еве која му е тактиката во последно време: ако не те добие на телефон, снима видео со тоа што сакал да ти го каже, видеото го закачува на Фејсбук и те тагнува! Генијално! Еве за што последно ме барал, еве за што последно не сум му се јавил:

Откако во македонските медиуми завладеа радикална шизма и истите станаа автомати за ширење колективна шизофренија, едно убаво попладне си реков „инаф-из-инаф" и решив да апстинирам од вести. Како? Е така, фино-лепо, нема вести и точка! За да моето тв-информациско апстинирање не биде само солипстичко страдание решив да водам дневник и да се обидам да ги пренесам своите инфоиспоснички и медиумско-аскетски импресии. Еве сумариум од постењето: