„Ако можете да ја слушате Ребел Ребел и да не се почувствувате барем малку среќни што сте живи, тогаш имате телефонска секретарка наместо срце“, напишал ирскиот писател Џозеф О’Конор. Токму оваа песна од 1974 година му го дала насловот на новиот мјузикл на белгискиот режисер Иво ван Хове, кој неодамна имал распродадени изведби на фестивалот Руртриенале во Германија.
„Ребел Ребел“ е изграден речиси целосно од музиката на Дејвид Боуви – во претставата има околу 25 песни, а дијалогот е минимален. Но зад еуфоричната енергија на неговите песни се крие прилично мрачна приказна. Албумот Дајмонд догс од 1974 година, на кој се појавува оваа песна, е лабаво инспириран од дистопискиот роман „1984“ на Џорџ Орвел. Боуви првично дури сакал да направи мјузикл според романот, но не добил дозвола од вдовицата на Орвел.
Ван Хове ја сместува приказната во дистописки свет во кој авторитарна власт им забранува на луѓето да воспоставуваат односи. Нема љубов, нема блискост, нема вистинска човечка поврзаност. Истовремено, на улиците слободно се движат насилни банди кои ја тероризираат и онака потиснатата популација. Во центарот се три лика: Девојката, Момчето и водачот на бандата. Девојката и Момчето се обидуваат да воспостават човечка врска во свет во кој моќта има интерес луѓето да останат поделени и исплашени.
Еден од највпечатливите моменти е преработката на „Стармен“. Песната започнува како интимен љубовен дует, а потоа прераснува во голема, радосна сцена со 12 танчари и жива група. На огромниот екран зад нив се прикажува дете кое трча низ поле со играчка-авион и се обидува да го натера да полета.
Иако авторите нагласуваат дека претставата „не зборува директно за сегашноста“, тешко е да се гледа без да се помисли на современиот свет. На сцената постојано се појавуваат снимки од градови разурнати од војна, а една од првите изговорени зборови е „геноцид“. Сепак, Ван Хове не сака „Ребел Ребел“ да биде само приказна за репресија и насилство. За него тоа е пред сè приказна за надежта.
По распродадената сезона во Бохум, планот е претставата да продолжи на меѓународна турнеја – што, особено за европската публика и за земјата во која наследството на Боуви е толку силно, би било причина да се биде „барем малку среќен што си жив“.
