Во античката и средновековната мисла, љубопитноста не се сметала секогаш за доблест. Напротив, често била гледана како сомнителна, па дури и опасна особина – желба да се дознаваат работи што не нè засегаат или што треба да останат скриени. Плутарх го опишувал љубопитниот човек како досаден чудак, кој постојано се распрашува што е ново, се меша во туѓите работи и ги занемарува сопствените обврски и односи. Како лек против оваа „болест“, препорачувал речиси аскетски мерки: да не се отвора писмото веднаш штом ќе пристигне, да се избегнуваат туѓи разговори, па дури и да се тргне во спротивна насока кога оддалеку ќе се слушне театарска претстава. И библиската приказна за Адам и Ева ја претставува љубопитноста како престап: желбата да се вкуси забранетото овошје и да се стекне знаење за доброто и злото е почетокот на човечкиот пад.
Со почетокот на модерното доба, односот кон љубопитноста се менува. Кај Декарт таа станува „желба за разбирање“, кај Џон Лок „апетит за знаење“, а кај Дејвид Хјум „љубов кон вистината“. Љубопитниот поединец сега е претставен како независен истражувач, кој трага по нови сознанија не само заради нив самите, туку и заради нивната можна корист за општеството. Ова сфаќање, според авторите, и денес доминира: љубопитноста ја поврзуваме со индивидуалното откривање и акумулирање информации. Но тие предлагаат да ја замислиме поинаку – не како собирање податоци, туку како создавање врски, препознавање обрасци и следење на нишките што ги поврзуваат луѓето, знаењето и светот.
Авторите ја илустрираат оваа идеја и преку примерот на данскиот лекар и природонаучник Оле Ворм, кој во 17 век собирал необични предмети од различни делови на светот – фосили, монети, животински оклопи, рогови, уметнички дела и предмети од домородни заедници. Неговата прочуена збирка, позната како Museum Wormianum, денес би можела да се сфати како кабинет на љубопитноста. Но предметите што ги собирал не биле изолирани куриозитети: секој од нив потекнувал од одредена заедница, култура, екосистем и систем на значења. Нивното извлекување од тие контексти било дел и од пошироката колонијална практика на собирање и присвојување. Така, дури и навидум индивидуалниот чин на истражување е испреплетен со односите на моќ и со мрежите низ кои предметите и знаењето патуваат. Ворм, впрочем, не бил осамен собирач: во неговата работа учествувале и други луѓе, а за време на чумата во Копенхаген, од 1654 до 1657 година, останал во градот за да им помага на болните, иако тоа го чинело живот.
На крајот, авторите ја поврзуваат љубопитноста и со литературата. Во детските приказни и фантастиката често се појавува мотивот на нишката што води низ светот и ги поврзува навидум неповрзаните нешта. Според нив, и љубопитноста функционира така: нејзината вистинска сила не е во тоа да се дојде до изолиран одговор, туку да се следат врските што отвораат нови прашања.
