Клишеата обично ги доживуваме како непријатели на доброто пишување и оригиналното размислување: истрошени фрази, предвидливи изрази и готови формули што ги повторуваме без многу да размислуваме. Но, дали навистина се толку бескорисни? Во есејот „Потенцијалот на клишето“, Хариет С. Хјуз предлага да ги погледнеме од поинаков агол. Клишеата не се само мрзливи јазични навики, туку и дел од начинот на кој комуницираме, се препознаваме едни со други и припаѓаме на одредена култура. Тие се мали општествени институции: ни овозможуваат да споделуваме значења и искуства, но истовремено можат да го ограничат нашето индивидуално размислување.
Самата историја на зборот е интересна. Современото значење на „клише“ потекнува од францускиот збор clicher, односно звукот на металната матрица што се користела за механичко умножување на текст и слики. Оттука, клишето почнало да се поврзува со повторувањето, масовното производство и недостигот од оригиналност. Романтичарите го отфрлале како спротивност на спонтаноста и автентичноста, а модернистите го критикувале како „украсен“, празен јазик. Подоцна, некои критичари почнале да покажуваат дека и истрошените изрази можат да добијат ново значење ако внимателно се прочитаат и стават во поинаков контекст. Но, други мислители, како Џорџ Орвел, Теодор Адорно и Макс Хоркхајмер, предупредувале дека клишеата можат да го заменат самостојното мислење. Кога размислуваме преку готови фрази, тие почнуваат да мислат наместо нас, а јазикот станува непрецизен и погоден за манипулација.
Авторката го поврзува овој проблем со современата потрошувачка култура. Адорно и Хоркхајмер уште во средината на 20 век предупредувале дека индустријата на културата создава привид на индивидуален избор, додека всушност на сите им нуди однапред подготвени вкусови и идентитети. Денес тоа го препознаваме во начинот на кој ги уредуваме домовите, ги избираме книгите, филмовите и музиката или се претставуваме на социјалните мрежи. Дури и кога се обидуваме да бидеме различни, често само избираме од понудените модели на различност. Нашите лични преференции лесно стануваат препознатливи ознаки на одредена потрошувачка група.
Парадоксот е што и критиката на клишеата може да стане клише. Францускиот писател Гистав Флобер дури составил речник на општи места и банални идеи, но признал дека работата го оптоварува затоа што и самиот почнува да се препознава во она што го критикува. Слична опасност постои и денес, кога личните приказни и самонабљудувањето стануваат доминантен начин на пишување и критичко изразување. Затоа клишеата не треба отсечно ниту да ги отфрламе, ниту пак прекумерно да ги користиме. Нивниот потенцијал е токму во напнатоста меѓу заедничкото и индивидуалното: тие можат да нè поврзат преку споделени значења, но и да нè заробат во однапред зададени начини на размислување. Предизвикот е да не се изгубиме ниту во безличното повторување на мнозинството, ниту во опседнатоста со сопствената уникатност.
