Пред светот да го запознае како Џон ле Каре, писателот Дејвид Корнвел уште од најрана возраст живеел во свет на тајни и измами. Неговиот татко Рони Корнвел бил шармантен измамник, кој постојано влегувал и излегувал од затвор, оставајќи го семејството во финансиски и емоционален хаос.
Еден од најсилните спомени од детството на Ле Каре бил денот кога татко му требало да ги земе него и брат му од интернатот. Никогаш не се појавил, бидејќи не ја платил школарината и не сакал да се соочи со управата. Наместо да се вратат во училиштето и да признаат што се случило, двајцата браќа цел ден талкале без пари и храна, а навечер се вратиле преправајќи се дека прекрасно си поминале. Подоцна Ле Каре ќе каже дека токму тогаш ја научил една од основните лекции на шпионажата – кога планот ќе пропадне, мора брзо да смислиш убедлива приказна.
За време на Втората светска војна, додека неговите соученици гордо зборувале за своите татковци кои се бореле на фронтот, Ле Каре измислувал дека неговиот татко е таен агент. Вистината била многу понепријатна – Рони заработувал преку измами и црн пазар. Срамот што го чувствувал подоцна ќе стане една од темите што постојано ќе се појавуваат во неговите романи.
Ова искуство силно влијаело врз неговото книжевно творештво. Наместо романтични и непобедливи шпиони како Џејмс Бонд, Ле Каре создава сосема поинаков херој – Џорџ Смајли. Тој е скромен, незабележлив, физички неспретен и далеку од гламурот на акционите филмови. За Ле Каре, вистинската шпионажа не се состои од спектакуларни пресметки, туку од трпение, бирократија, морални дилеми и постојано сомневање.
И самиот добро го познавал тој свет. По младоста помината во интернати и престојот во Швајцарија, работел за британските разузнавачки служби MI5 и MI6. Подоцна признавал дека никогаш не знаел дали прво бил писател кој станал шпион или шпион кој станал писател, но бил уверен дека зад двете професии стои влијанието на неговиот татко.
Рони Корнвел бил човек без граници. Иако повеќепати бил осудуван за измами, живеел раскошно, се претставувал како угледен бизнисмен, поседувал тркачки коњи и се движел во високи кругови. Постојано измислувал нови идентитети и нови приказни. Според Ле Каре, токму оваа способност да создава убедливи фикции му покажала колку моќна може да биде имагинацијата и природно го насочила кон пишувањето.
Односот меѓу таткото и синот останал сложен до крајот на животот. Иако Рони често го разочарувал, Ле Каре секогаш му помагал кога ќе западнел во неволја. Тоа чувство на љубов, разочараност и недоверба никогаш целосно не исчезнало.
Неговото детство оставило трага и врз атмосферата во неговите книги. Домот, наместо место на сигурност, за него бил простор на страв, каде секој момент можеле да се појават доверители или полиција. Затоа и неговите романи се исполнети со осамени ликови, морални конфликти и свет во кој никому не може целосно да му се верува.
