Колку треба да се осеќаш шерифски јако за вака да се понашаш во центар на еден град? Чисто да се потсетите следниот пат кога ќе ве казнуваат што не сте врзале појас.

Кога таму се слави независноста и идеалите за слобода, правда, еднаквост, национален суверенитет и личен човечки интегритет, овде поразите се слават како победи и се чини дека сè ни е лесно да смениме, само не да се смениме самите себе. За еден ден кога нас ќе нè нема, а кога нашите правнуци ќе посакаат да стават рака на срце, на тоа помислува Митревски во својата крајно лична и емотивна порака, стравувајќи дека тој наш пород нема да не спомнува како заклетва.

Зошто нас ништо не ни е јасно од оваа верско-прехрамбена- политичка халуцинација ќе ви објасниме со само еден стих „Народе македонски, гледајте со што се хранат коњите божествени, ниту бензин ниту друго им треба“ (?!?). А тек па кога ќе чуете како звучат овие божествени ликови! Ниту слух ниту друго им треба.