На 5 октомври 2026 година, 57-годишниот Карл Бушби излегува од водите на Ла Манш на плажата Шекспир, во близина на Довер, на јужниот брег на Англија. Исцрпен од пливањето, на брегот го пречекуваат татко му, брат му и пријателите. За Бушби, поранешен британски падобранец, ова е првото стапнување на британско тло од 1998 година. Но, иако конечно стигнал до својата земја, патувањето сè уште не е завршено: го чекаат уште околу 400 километри пешачење до домот на мајка му, Анџела, во Хал, во северна Англија.
Неговата неверојатна авантура започнала со една честитка од татко му, Кит, кој порано служел во британската специјална единица САС. Во неа се споменувала идејата што кружела меѓу војниците – дали е можно да се стигне пеш од Лондон до Њујорк, преку Беринговиот Теснец, меѓу Русија и Аљаска. Бушби ја погледнал картата и замислил уште подолг пат. На 1 ноември 1998 година тргнал од Пунта Аренас, на самиот југ на Чиле, започнувајќи ја експедицијата што ја нарекол „Голијат“. Во тоа време очекувал дека целото патување ќе му одземе десетина години.
Планот бил едноставен во замислата, но речиси невозможен во практиката: да го помине растојанието пеш, без да користи превоз за да напредува по својата рута. Тоа значело преминување низ некои од најнепристапните предели на планетата, справување со визи, граници, недостаток на пари и долги периоди на неизвесност. Меѓу најопасните делници била Дариенската Празнина – густата, тешко проодна џунгла меѓу Колумбија и Панама. Во 2006 година го преминал и Беринговиот Теснец, стигнувајќи од Аљаска во Русија, каде што бил уапсен затоа што влегол на руска територија без дозвола.
Наместо десет години, експедицијата се претворила во животен проект. Проблемите со визите, финансирањето и пандемијата на ковид-19 постојано го одложувале продолжувањето на патот. Бушби во одредени периоди користел авион или друг превоз кога експедицијата била прекината, но тврди дека секогаш се враќал на точното место каде што застанал и дека никогаш не користел превоз за да скрати дел од растојанието што требало да го помине според сопствените правила.
Во 2024 година го чекала уште една неочекувана пречка – Каспиското Море. За да продолжи по планираната рута, морал да преплива од Казахстан до Азербејџан. Преминувањето траело 31 ден, со повеќе од 130 часа поминати во вода. Се надевал дека тоа ќе биде последното големо пливачко искушение на неговото патување. Но, кога стигнал до Франција, се соочил со проблем што на прв поглед изгледал многу помал од сите претходни: како да влезе во Британија.
Првичниот план бил да помине низ сервисниот тунел на Евротунелот, но операторот ја одбил неговата молба поради безбедносни и оперативни причини. Така, по десетици илјади километри пешачење, еден од најкратките преостанати делови од патот станал сериозна пречка. Алтернативата била да го преплива Ла Манш, но и за тоа морал да добие посебни дозволи од француските власти и крајбрежната стража.
Бушби не се обидувал да глуми професионален пливач. „Пливам како мачка фрлена во када“, се пошегувал пред преминувањето. Подготовките му биле минимални: проверил само дали сè уште му одговара неопренскиот костум. По еден час во водата веќе добил грчеви и се прашувал дали ќе успее да го издржи напорот. Преминувањето траело три дена, со околу 20 часа пливање, а меѓу сесиите се одморал на придружен брод. Тоа не било непрекинато пливање според строгите правила за професионални маратонски пливачи, што и самиот Бушби јасно го нагласил. Сепак, според правилата на неговата експедиција, секогаш кога повторно влегувал во водата, продолжувал точно од местото каде што претходно застанал.
И покрај грчевите, заморот и болките, имало и моменти што му останале во сеќавање. Ноќе, далеку од светлосното загадување на крајбрежните градови, лежел на грб во водата и го гледал ѕвезденото небо. Тоа му помагало да не мисли постојано на болката. На третиот ден, конечно се појавил англискиот брег. Меѓу луѓето што го чекале бил и Вернер Херцог, кој ја документира неговата авантура за филм што допрва треба да излезе. Според Бушби, Херцог бил задоволен што на крајот морал да плива низ Ла Манш – исцрпен човек што излегува од морето е многу повпечатлива филмска сцена од некој што едноставно минува низ тунел.
Но зад сликата на неуморниот авантурист се крие и една помалку романтична приказна. Во интервју од 2025 година, Бушби признал дека најголемата цена на експедицијата не биле физичките напори или опасностите, туку луѓето што ги изгубил по пат. „Најтешко беше губењето на тие врски“, рекол тој. „Осаменоста е вистински проблем.“
Кога заминал од Чиле, неговиот син Адам имал само осум години. Денес има 36 години и самиот е татко. Адам изјавил дека ја разбира потребата на татко му да ја оствари својата необична цел, но истовремено е свесен за сите години што ги изгубиле заедно. Бушби признал дека меѓу нив останале нерешени прашања. Има и внука што сè уште не ја запознал.
По пристигнувањето во Англија, Бушби ужива во едноставни нешта што долго му недостигале – традиционална порција риба со помфрит и погледот кон британското знаме пред хотелот во Довер. Но враќањето дома носи нов предизвик. Речиси триесет години животот му бил организиран околу една цел: секое утро да продолжи по патот, да помине уште една граница, да совлада уште една пречка. Сега, кога крајот е на дофат, мора да размислува како повторно да се вклопи во секојдневието.
Се надева дека ќе заработува преку предавања, интервјуа и проекти поврзани со експедицијата, меѓу кои и филмот на Херцог. На 9 октомври, само четири дена откако излегол од Ла Манш, веќе бил фотографиран како пешачи на север од Довер, туркајќи ја количката со опремата што го придружувала низ светот. Се надева дека ќе стигне до домот на мајка си кон крајот на октомври или почетокот на ноември – речиси точно 28 години по заминувањето од Чиле.
