Историчарот на антиката В. В. Харис, кој ги истражувал медицинските рецепти од класичниот период, наведува цела низа супстанции што денес би ги сметале за крајно одвратни: животински и човечки измет, урина, крв, плунка, пот, мозок, па дури и ушна маст. На списокот се наоѓале и мелени бубачки, стоногалки варени во масло за лекување болки во ушите и кастореум – супстанција за која се верувало дека потекнува од половите жлезди на дабарот, иако препаратите што се продавале под тоа име најверојатно имале поинакво потекло.
Овие практики не биле ограничени само на грчката и римската медицина. Грците наследиле дел од медицинските рецепти од постарите вавилонски и египетски традиции, а народната медицина продолжила да ги користи и многу векови подоцна, дури и во 18 век. Појавата на таканаречената рационална медицина не значела и нивно целосно исчезнување. Во регионот Венето во Италија, на пример, уште пред околу сто години топлиот воловски измет се сметал за ефикасен лек против болки во зглобовите. И античките автори не биле едногласни: некои лекари препорачувале само животински измет, други користеле и човечки, а трети речиси целосно ги отфрлале овие состојки. Следбениците на Хипократ, на пример, го препорачувале болбитон – кравји измет, кој, за среќа, не станал дел од Хипократовата заклетва.
Во своето дело „Природна историја“, Плиниј Стариот особено ги истакнувал лековитите својства на изметот од свињи, кози и крави. Познатиот лекар Гален, пак, правел разлика според општествениот статус на пациентите: сметал дека козјиот измет не е соодветен за неговите богати римски клиенти, но дека може да им помогне на селаните. Урина користел и при лекувањето селани и поробени луѓе. Еден медицински список од 4-иот век, за кој не е сигурно дали го составил вистински лекар, содржи дури 22 рецепти со птичји измет, од кои околу половината биле наменети за кожни заболувања.
Но зошто воопшто се користеле толку одбивни супстанции? Според Харис, нивната одвратност можеби била токму дел од нивната наводна лековитост. Во античките медицински сфаќања, на некои супстанции им се припишувале посебни сили и својства, а колку биле понеобични и поодбивни, толку полесно можеле да се доживеат како моќни. Лекарите можеби верувале дека нешто толку радикално мора да предизвика и радикална промена во телото. Харис дури претпоставува дека отпорот на пациентите кон ваквите препарати можел да се смета за доказ дека тие навистина дејствуваат. Така, одвратноста станувала дел од терапијата: нападот врз сетилата бил речиси исто толку важен колку и наводниот напад врз болеста.
