Во 1802 година, во Лондон пристигнал прочуениот Дарамски вол, тежок речиси 1.360 килограми. Неговото патување низ Англија и Шкотска привлекувало толпи љубопитни луѓе, а неговиот портрет бил репродуциран во илјадници примероци.
Зад оваа необична мода на уметничко прикажување на нечија згоена и здрава стока стоела вистинска натпреварувачка страст меѓу богатите земјопоседници и одгледувачи на добиток. Со селективно парење и нови методи на исхрана, тие се обидувале да создадат што е можно поголеми и потешки животни. Дури и принцот Алберт, сопругот на кралицата Викторија, се занимавал со вакво „унапредување“ на добитокот.
Портретите биле нешто помеѓу реклама, уметничко дело и јавен спектакл. Животните обично биле прикажувани со претерано крупни тела и тенки нозе, а понекогаш до нив гордо позирал и сопственикот. Идеалната свиња требало да личи на американска фудбалска топка, кравата да биде речиси правоаголна, а овцата издолжена. На сликите често биле наведени и димензиите на животното, како и податоци за неговото одгледување. Така, портретот не бил само доказ за богатството на сопственикот, туку и модел што другите одгледувачи можеле да го следат. Најуспешните животни достигнувале високи цени, а некои станувале вистински славни личности - ликот на Дарамскиот вол, на пример, се појавувал дури и на чинии за јадење.
Оваа опседнатост со големината имала и пошироко оправдување. Во време кога британското население растело, а војните ја правеле сигурноста на снабдувањето со храна особено важна, одгледувањето покрупен добиток се претставувало како патриотски чин. Аргументот бил дека подобрите раси на крајот ќе им донесат корист и на посиромашните земјоделци, ќе го зголемат производството на месо и ќе ја зајакнат економијата. Резултатите навистина биле забележливи: просечната тежина на британските крави пораснала за околу една третина меѓу 1710 и 1795 година. Сепак, историчарите забележуваат дека ваквите натпревари биле скапи и дека обичните земјоделци тешко можеле да се натпреваруваат со богатите сопственици на големи имоти.
Денес, портретите на овие колосални животни сè уште можат да се најдат во британски пабови и гостилници, понекогаш и во имињата на самите локали. Но, она што некогаш било доказ за богатство, престиж и национална гордост, денес често изгледа комично.
