Српска буржуазија је отишла а дошла је бугарска буржуазија, сас ново ропство. Отнаше ву њојни богатства! Отнаше ву жито, тутун, памук, ориз и све оној што је македонски народ створил сас свој крв и пот! Нека! На македонски груди родиле су се героји од геројско „Илинденско Востаније“. И с'га, па ќе се родив героји, они су родени, и тија-синови и ќерке на македонски народ ќе разбијев крваву ногу на разбојнички фашизам!

Интересно е дека во Скопје, Охрид, Маврово, Галичник, Јанче, никој не сака отворено да зборува за референдумот. Ни минувачи, ни таксисти, ни келнери, ни новинари... Но на секој чекор може да се почувствува разочарувањето на луѓето во кои се разбудил немерлив инает. Чувството е такво дека Македонија би зоврела кога би се променило името на државата.

Идадија беше ринг, вежбална за тој голем, убав и суров свет, маалски универзитет – таму се држеа лекции кои не ги учевме на училиште, а за кои интуитивно знаевме дека се пресудни за преживување: лекции за припадност, чесност, лекции за тоа како да се дочекаш на нозе доколку паднеш и како да станеш таму кадешто си паднал. Тоа беше вежбална за љубов и севда, за трампа и трговија, за шегачење и политички проценки. Идадија беше јавна трибина, берза, кантар на маалскиот дух.

Излегла баба на гласање ама облекла преголеми чевли. Ја приметиле луѓе дека едвај оди па ја прашале кој број ѝ се кондурите:
- 47!
- Па што ќе ти се толкави бре бабо?
- За да излезам во што поголем број!