На почетокот на март (читател кој редовно вози таму тврди точно на 3-ти) почнало со гребење на стариот и многу оштетен асфалт на патниот правец Скопје- Прилеп, кај клисурата Дреново (пред да започне искачувањето на Плетвар). Два месеца подоцна, таму се вози вака.

Ако сета документација за македонската самобитност се испечати во книга, ќе биде така тешка што можи да се користи како оружје за мавање по глава.

Има такви кои собираат после своето милениче, ама многу бре ги има вакви; ќе го почекаат детето да се даунлодира (некогаш и они малку ќе напнат, за поддршка) а потоа аристократски ќе одјаваат во градскиот крајолик. Озбилни сме за чучнувањето. Бар двајца ќе завршат работа во исто време а нам и онака ни е сеедно во чие говно ќе цапнеме.

Имаме некое чувство дека веќе го имаме слушано и објавено овој вешт српски рапер но и јанѕа дека сме пробале да го закопаме длабоко во потсвеста. За да не ни ровари од таму, го вадиме на површина, за повторно да се соочиме со таа навала од мудри зборови и чудесно склопени рими.

Како тој станал некој кој го познаваме како Денко Малески, некогашен министер за надворешни работи, предлог на ДУИ за консензуален претседател на Македонија и сè по ред? Така што се презива Малески. Покојниот Блаже Ристески се познавал со неговиот татко а тоа овде од памтивек била главната препорака за кариера. Денко Зостер инсистирал да биде шеф на дипломатија и ништо друго, овие прифатиле, пошто Блаже бил труп англиски.

Има луѓе кои функционираат како херпеси, се појавуваат кога ќе насетат дека паднал имунолошкиот систем на организмот во кој гувеат. Денко Малески имаше едно 30 години да бекне за ова, откако се ослободивме од заштитата на југословенската федерација. Не да бекне, туку и да грмне, бидејќи обавуваше највисоки државни функции. Ама, ете, сега осетил.