Еве што правиме со Самоиловата тврдина: работното време е трагедија, осветлувањето е кич, нула напор за промоција, нема божиќен базар на зимо ни културни манифестации на лето. Ние внатре нудиме само земја, пајаци, пајажини и урнатини. А на социјалните мрежи битки какви што не водел ни самиот Самоил.

Никој не очекува нов Карлин да никне во Скопје или утре да најдеме нов Луи Си Кеј во Неготино. Но таа исфорсирана актерска експресија, таа стерилна исполираност, е толку несмешна што го атрофира самото срце на шегата. Гледаме и слушаме тесктови што се како тела без души. Како и на многу светски сцени, и кај нас доминантната техника сè уште почива врз имитации, мимики и гегови. А стендапот не е тоа.