Во македонското општество постои толку изразена дисонанца што остава впечаток на два паралелни света. Од една страна е здравиот разум – народната логика, она што луѓето навистина го чувствуваат, мислат и го кажуваат – меѓу пријатели, на кафе, на социјалните мрежи… Од другата страна се властите и т.н. експертска јавност, кои преку медиумите – и често во директна колизија со здравиот разум – политиките што се во очигледна спротивност со интересите на обичниот човек ги претставуваат како рационални, легитимни, па дури и нужни.

Oваа спротивставеност меѓу високата политика и волјата на граѓаните е одраз на суштинска недемократичност. Таа денес станува најкарактеристична токму за земјите што извезуваат (западна) демократија, односно оние кон кои се приклонуваме, од кои наводно треба да учиме и кои настојуваме да ги копираме. Но, наместо демократија, сè повеќе ги увезуваме нивните политички и општествени патологии.

Едвај некој и да го постави прашањето: како дојдовме до тука? Каде одиме? Наместо суштинска дијагноза за корените на нашите општествени болести, аналитичарите и експертите се занимаваат со форензички лов на „дезинформации“, „лажни вести“ и други „хибридни закани“ кои се претставуваат како показатели на „странско влијание“, пишува политикологот Адела Ѓорѓиоска.