"За нив има место, за Покемони и Супермени, а за Господ бог нема место," огорчено ќе каже Отец Рафаило, заклучувајќи дека кај денешната младина "не само што има место, туку има и интересирање," за она што според неговото согледување на верата и пазарот на апликации е "озбилна појава на демонски сили која им претходи на уште поозбилни".

Сакам да поддржам македонски производи, не од патриотизам, туку чисто онака „лестерски“. Ова од лево е Чокофино, „еурокрем“ од Европа. На вкус, не очекувајте виножита во устата, ама пристојно добро е. Разликата помеѓу тоа од лево и тоа од десно не е толку во вкусот и квалитетот, колку што е во пакувањето.

Некои бркаат покемони, ние ова. Чујте и после пробајте, ќе видите како тоа функционира во секоја можна прилика (без разлика дали таму му е местото). Како што всушност, отом потом, е приложено во домаќинскиот и патриотски муабет со организаторот и уметничкиот директор на првиот иселенички музички фестивал во Прилеп.

Се зачитавме една долга (предолга) судска одлука на Основниот суд во Велес. Судски процеси можат многу да ви откријат за луѓето и духот на времето.

Значи стварно, да го знаевме тој бугарскиот, све на него ќе ви пишувавме. До толку е драгоцен кога на некоја и онака урнебесна ствар ѝ дава „додадена вредност“. Ама јер сме трупови, ќе мора со копи-пејст. Насловот гласи: „15 умопомрачителни факта за свирката и жените!“ (точката 9 е рикање). Пазете, за една иста работа, ние викаме „пушење“ (хммм...) а тие викаат „свирка“ (ммм....). Сфаќате ли која разлика во „уметнички дојам“ е тоа?