Блажени се оние филмови од 80-тите и 90-тите. Нема многу циле- миле.... ќе најдат леш, ќе го бараат убиецот. Не се комплицираше многу. Ако лешот беше женски, убиецот беше или љубовникот или некој сериски. Ако лешот беше од маж, или мајка ѝ на жена му или струја. Филмовите траеја 90 минути, ако ловот по убиецот баш потраеше, тогаш 100 минути.    

Не е за  радување, нема тука многу нешто исто, освен начинот на кој нè работат (и нас и вас и нив) на иста фора - асфалт. На крај и они ништо не направиле, и ние ништо не сме добиле, а сите среќни, чиста магија.

А жени вие па, место да кажете „Да им ебеме матер на сите, стварно сме и чистачки и докторки и менаџерки и домаќинки“… Ставете тоа нозете во штикли и отидете некаде на пиво… Ве навлекоа на тенок мраз заради кекси…

Нормално, го памтам првиот ден во школо. Кај нема да го памтиш, ебате, кога учителката имаше мустаќи ко Вук Караџиќ, мајко моја мила. Не знаеш дали си дошол во школо или на воена вежба.

Викам што е ова, мајка те ебала. Како тој дува, така луѓе се тргаат, јер кај нема да се тргнеш на коњ со рог на глава кој пред сите нас ни се прикажа во размер 1:1. Седам... гледам... и не веруам.