Фантастичната романтична комедија на Жан Пјер Жоне ја направи Одри Тату ѕвезда, а динстинктивните визуелни ефекти влијаеа на неколку генерации филмаџии.

Амели баш и не е филм за љубов, колку и да се труди хероината да ја привлече за другите, и конечно за себе. И Амели не е филм ни за алтруизмот, со оглед на тоа колку време поминува измачувајќи го безобразниот пиљар што си го малтретира симпатичниот, прост помошник. Ова е филм за совршенството, фантазија за тоа како еден хаотичен свет, само со силата на волјата и тајмингот може да се хармонизира во секунда.

20 години подоцна, Амели изгледа дека направи важна промена во стилот на правење филмови, како природно капаче на Мулен Руж од почетокот на истата година. Медиумот влегуваше во ера на екстремна пластичност, каде што светот може да се свитка и рафинира до пиксел и да се преработи до моменти на испланирана беспрекорност. Баш буквално секое влакно е на место во Амели - боб-фризурата на Амели е најголемото фризерско достигнување од шишките на Ана Карина во Вивр Са Ви - но студениот ред на филмот не треба погрешно да се толкува како романтика.