На руската верзија за бирање таленти за пеење (Звезде Грандушка, Звезде Пинкушка), убедливо победил Отец Фотиј, 10 години јеромонах на руската православна црква. Победата била толку убедлива (76 проценти од гласовите на публиката), што луѓе мислат дека тој бил пратен од црквата како ПР потег за подобрување на нејзиниот човечки имиџ. А гласот на калуѓерот - божествен. Арсо наш не пее вака ама па затоа подобри песни знае од Фотиј.
Фина и денес веќе антологиска сцена од 1977 година. Арсен и Чола ја увежбуваат "Загрли ме" ( Не може ти вијетар ништа...). Првиот на клавир, вториот на гитара, а песната се раѓа....
Чак Бери е човекот од кого почна сè, ама апсолутно сè од она што денес го знаеме како рокенрол музика и нејзините мал милион деривати. А токму рифовите од неговата Johnny B. Goode сe оние кои ja дефлорираа музиката, ѝ ја одземаа дотогашната невиност и неповратно ја направија дрска и секси.
Што сè луѓе прават за малку од малку да ја заинтересираат публиката за класична музика. А на оној Гангнам стајл му е доволно да преклопи раце и да биде глуп.
Дарко Рундек, тазе да потазе не може да биде. Го објавуваме неговиот нов спот кога на Јутјуб има само 6 прегледи. "Ги има" и Рундек Карго Трио, формацијата која доаѓа на престојниот Таксират.
За што може да пејат униформирани црнци на софра? Се разбира, за Русија, слободата, гостопримство и широката руска душа! А што, ние помалку смешни сме им кога рапуваме?
Осум години по последното студиско издание "Слобода или ништо", рок иконите Партибрејкерс имаат нов албум "Сиротињско царство" и спот за насловната песна. Какви се? Ко што треба! Антон ја вози машинеријата рифови а Цане безобразно дофрла реплики кои печат: "Све што би могло и оно што јесте, овде и паметног у лудницу сместе." Ајмо!
Да се вратиме таму за да ги растераме лошите духови кои деновиве го изведоа нивниот одвратен danse macabre во салата што датира од 1860-та година. Батаклан, 1972-ра година, Велвет и Нико ја изведуваат "Femme Fatale". Јер само на жените им е дозволено да бидат фатални.
Малку зборува, малку фаќа гитара да засвири, пуши и мрмори. Се што треба да има едно мераклиско интервју со Кит Ричардс во кое баобабот објаснува како дедо му го мамел со гитарата која висела на ѕид, кој му покажувал финти и како му изгледа омилениот штим со пет жици.
Уметност е онаа магија што се случува меѓу авторот и публиката. Тоа ви е, како што еднаш рече господин господин Звонко Богдан, ил' се дирну ил' се не додирну. Навалете се наназад и уживајте.
Тоа што имаш чувство за музика не значи дека си како било корисен или употреблив за музика. Тоа што не си употреблив, не значи дека не си фантастичен на сопствен начин. Пример, дечково.
Не било само до нас, стварно никој не ги разбирал што зборуваат. И ова не според Кит Ричардс, туку според рапер од кој природно ти е да очекуваш дека го разбира текстот.
Не, не стана Ентони Бордејн, туку стана Дарио Роси, тапанар на се и сешто за кое некогаш си јадел заушки од мајка ти. Од сите овие тави, тенџериња и тигани, Роси вади сериозно бесно техно.
Во фолдерот "глупо до генијалност" го ставаме хитот od 80-те години на групата Human League во верзија во која целата песна "Don't you want mе" е сведена на еден единствен стих.
