Иако ги нема некои од нашите фаворит моменти од Милан и неговата армија болесници, збирката е репрезентативно парче за суштинската фалинка на демократијата. Доаѓаат избори и на нив, и ти и оваа што поверува дека маж ѝ треба да пикне прст у дупе додека зјапа во постер од Снуп Доги Дог, имате исто, по еден глас.

Си отишол во тешка туѓина, си ја оставил старата љубов зад себе и ти се собрал осој во душата. Ама барем си се нашол во земја на блузови во кои лесно се раствара сечиј очај. 

Добивање избори, тоа е единствената дејност со која се занимаваат. Сè што треба да се случи ОТКАКО ќе ги добијат изборите, ќе го го покријат со нова кампања, која треба да го скрие фактот дека не знаат да водат здравство, образование, полиција... Имате група гласни шарлатани кои ја водат државата само затоа што плакат бил залепен на вистинско место, и бил залепен исправно, а не наопачки.

Малиот секој ден оди на школо со тротинет. Тоа добро. Го прати мајка му, пошто е мал. И тоа добро. Онда што?

Има некоја хемија меѓу Кемал Маловчиќ и Јована Типшин. Тоа просто не може да се сокрие.

Мала е царицата ама веќе си ги знае приоритетите. Само, кој да слуша од овие попаметните.

Бугарски тинејџер и гејмер сака да стане Јутјубер ама по дома има еден створ кој јако го минира. А заебан е тоа трол, му се појавува по гаќи таман толку колку да му го уништи кадарот а притоа да не му се види лицето. Како и за секој бугарски клип, и за овој упатството е исто: да се пушта на рипит додека репликата не се научи на памет!

Ако ви се начуе нешто од типот „Македонија е грчка!“ тоа можеби јужен ветар го носи од Африка. Елем, некој хард-кор Грк отишол во Замбија и ги научил локалците да навиваат во спорот околу името. Па црнецот ќе каже: „Ρουφιάνοι, προδότες πολιτικοί / Μακεδονία είναι ελληνική (Политичари, злотвори, Македонија е грчка!). Што сакаме во селово да залута некој од оние наши зомбија кои мислат дека успеавме Грците да ги претвориме во наши трајни пријатели....  

Сè што последниот пат пишавме за атмосфера на неговите говори, важи и сега. Овојпат, за Марко Ѓуриќ, претседателот на српската Канцеларија за Косово, и за разликата меѓу Ѓуриќ и себе, кога ги расчукувал наоколу како во Астерикс и Обеликс, по принципот: „удариш ме - нокаут“.