Дечкото е менаџер на белградскиот отворен базен и тамошните медиуми му даваат отворен простор да каже сè што има, сè додека не го спомне оној кој очигледно не смее да бидат спомнат во негативен контекст, вториот човек на градот, Зоран Весиќ

Девојката е од Нови Сад, има завршено факултет и има молба до претседателот Александар Вучиќ да ѝ даде шанса за преквалификација од она што моментално  го работи за да преживее. 

Го бараат оние јадници во Јемен, страдалници во Мијанмар, мигранти кои талкаат, сиромашни кои се гладни, луѓе кои се болни.... Ама па не се стигнува секаде. Некогаш дечкото е зафатен со апликациите за благослов на сериите и рејтинзите на Пинк телевизија. 

Слично на нашите сливници и шахти, и владеачката СНС во Србија не изостанува во трката да ги исполни изборните ветувања, да ги испочитува роковите и на граѓаните да им подари проекти од трајна вредност за квалитетот на нивните животи. Во случајов, објект кој штити од дожд (хеј!) а богами и од сонце, ако под објектот се најдете во 12 часот напладне.

- Знаете дека непрописно сте паркиран?
- Знаеме,  знаеме.
- И?
- Што и?

Зока Босанац и Треш рекордс (Nomen est Omen) се класичари во смисла што доследно ги следат канони на жанрот кој го одбрале, во случајов турбо фолкот. Сè е испочитувано, тематски, музички, естетски, вредносно. Чујте и само замислете ја сцената кога во некој задимен кафански Чернобил, Зока ќе го почне рефренот (Кај си Ружо) а ордата ќе грмне и го доврши она што следува во оние три точки. Тандерстрак и AC/DC се елегични емоции во споредба со тоа.