Бавчи

Бавчи: Сандра - Персона нон града

По читањето на оваа приказна, само воздивни и кажи си на себе: Фала ти Боже што се будам во мир. Понекогаш и само тоа е доволно. 

Кој нема да полуди овде, тој не е нормален.

31 декември 2016. Македонска реалност. Празни плоштади. Парастас за 2016. Аце качен на коњ ќе слави Нова година сам како утка. Грујо е тажен. Заев трие раце. А јас, ти и тој, пак не разбравме дека немаме сè што ни е потребно иако ринтаме како коњи. Пак не сфативме дека немаме здрав разум а ниту два животи, за да ги пуштиме да нè водат во непознато оние кои ги гласавме, небаре сме пуштени во трка во барање на Покемони, а не живот достоен.

Предизборно, морав да се пролигавам на тема социјализам и Југославија и да прашам, што ви е бе форава што им ги носите на децава ранците до влез во училница?

Болест тешка му ја одземала раката. Му ја одземала и ногата. А јас се одземав барајќи спас за дете кое не го познавам во обид да му најдам работа. Сега и овде, срам ми е да прашам после толку споделувања по мреживе, дали можеби Марио ја зема првата плата чесно заработена. 

Има такви жени што се предодредени за себежртвување. Жени што мислат дека цел живот некому и нешто должат. Жени што се родени за ништо друго освен да бидат мајки. Мајки и само мајки.

Ќе ти ебу више пишување башче по Офф нет. Ја седну да пишују, оно, поплаве. Ја па седну да пишују, оно, земјотрес. Што е следеќе?

Не се споија во саботата небото и земјата. Не се отвори небото над Скопска Црна Гора.

Се спои расипништвото со реалноста. Гласот на граѓанинот со Коце. Со Тони. Со Ајвази. Сите тие се споија пред телевизија, а ние се споивме со полудената природа која реши да се пресмета со нас за целата наша сервилност.

Овакој да се секирасмо да не ни се распадне Југославија како што се секирасмо за Брегзит, с'га куде да ни е крај...

Ѓорѓе... Овака бе брат 22 на 56 селективно, да те прашам...

Си ја чул ли онаа: Да је Исус Херцеговац био, тко би њега разапети смио?

Денес е понеделник. Туп и облачен. Намуртен и сив. Денес е сè, и секој е сешто, и секој е ништо, а животот отиде, пичка ли му матер лажовска. 

Да не даде Бог, еден ден да треба со жив мртовец да зборувате. Во очите да не даде Бог смртта едвај заобиколена да ја видите. Севишниот да ве чува од приказни како некој близок се чека на јаже да го гледа публика. Да не даде Бог предвреме да умирате без пенкало од кое тече животен сируп инсулин наречен. Уште помалку да помислувате како да спасите некој кој чека во смрт да биде вратен порано или подоцна. 

Денес кај нас пак пукнаа димни бомби и солзавец доле на Гевгелија. Жив жал, и за дечињата што се наголтаа отрови, жив жал и за полицајците распоредени, а најповеќе за оние кои веќе недела дена се чуваат во кампови и на отворено како жигосани. Тие не се никои други туку оние кои делат иста судбина како малата нобеловка. 

Многу сакав еден ден да отидам на Лезбос, остров кој се прослави по секојдневните пристигнувања на бегалците по морски пат. Предводена од моето искуство со бегалците дома,  без грам страв каде и зошто одам, се спакував и со еден ранец, сама тргнав по патот на волонтерството.

Таму, за инает на сите политички обоени Грци си кажував дека сум од Macedonia, гордо си ја претставив својата земја и на сите им кажав дека ние барем во едно сме подобри, а тоа се вика подобра храна за бегалците. Вадејќи се дека тие имаат повеќе луѓе, од мене дознаа дека во МК за разлика од Лезбос и другите острови, мора да влезат само на Гевгелија, и затоа нека не се вадат сите оние кои не по своја вина, знаат многу малку за нашите маки. А знаат малку, токму заради нашата недоволно развиена македонска свест.

Ме исповреѓаа зошто сум волонтерка со бегалциве, ме исплукаа што таму поминав Нова година, а заборавија дека не е срамота да помагаш во услови кога во мирнодопска Македонија и самиот стануваш бегалец и емигрант некаде далеку од дома, затскривајќи се зад бугарски пасош, дебело платен да се пишеш "Ас сам Блгарин".

Чек барем овде у увод на статију, да си напишу нешто на кумановски, пошто ме мерак. Од радост такој к'д пишују на кумановски, низ ногавице ми тече, пошто у мои текстови нема ништо сечено и лепено, још мање монтирано. Све што е било и ќе биде напишано е искрено и само искрено. Јес да е и комуњарски, ама па, и такво нешто мора да има.  Живео Друг Тито и комунистичка партија. 

Не веруеш дека од развод може да имаш ќар? Не?

Можеш, и те како можеш, само треба редовно да ги пратиш субвенције на Грују. 

Оваа сочинение не е за споделување. Не е ни за читање, и вреди колку и молбата сите да сме бесмртни.

Сакам да ти раскажу за едну свадбу, и да се наврату на стару и добру "Збору ти сестро - сети се снао"

Мене Тито и учителката ме научија да бидам хумана и да го сакам светот и луѓето. А тебе?

Све сам ви сасжвакала за Прибета, ваше е само да прогл'тате.

Мигранти мои, сите ве сакам и ви посакувам мирен живот каков што заслужувате. И вие, и вашите дечиња со црни очи, поцрни од вашата раселена судбина.

Сељам алекум. Алекум сељам

05:10

Спи, сине. Си сонувал. 

Не бе мамо, зарем си глува, зарем не слушаш?

Ги земаа. Ги однесоа.

Тоа беше последна опомена.

А, вие кои ме прашавте на мејл дали е Ива циганка, подобри ли луѓе станавте?

Двегодишната Ива почина во тешки маки, македонски. А можеби и ничии. Таа на овој свет, ниту жива не постоеше. Немаше извод, книшка и матичен број. Откако смрзната и со песок во носето ја најдоа во корито вкочанета, некој се сети да истражува. 

Жене почнасва да се прибирав, да враќав цицке у насредину распрани спаваќе. Свака зима издрпани ќебиња да покрие краци разголени, квицкав стари шкафчиња од враќање помаранџе у креденци, чикови папуче се редив под кревети. Ќе дошја директор у работну посету.

Дедо Л'жове, промаши нè поново овуј годину, пошто овде и даље позади свакога успешнога Македонца стои:

- јака жена
- татко му
- три хипотекарни кредити
- едно ванбрачно дете
- партиска књишка
- двоица извршители

Надвор е плус 3 во моментот. На следниот тон ќе биде 4 часот наутро. Ќе осамне уште еден ден. Ден на дрвјата во цут исечени.

Пак ли ќе врне? Пак ли касаат мувите?

Зарем времето никогаш не умре? Зарем кругот навистина не е тркалезен?

Со посвета на сите 92 лица кои во црните тефтери на МВР се водат како исчезнати. Со посвета на државата која во 2 000 000 луѓе, не доаѓа до траг за тоа во која црна дупка пропаднаа овие лица. Со посвета на исчезнатите, киднапираните, умрените и непронајдените. Со посвета на побитните прашања за тоа, на која страна ќе врти панорамското тркало, хотелите на Водно, парите од ММФ, кредити, статуи и глинени голуби. 

Децата подло се кикотеа, покажуваа накај моите гаќи полуискинати. Покажуваа кон моите јајца кои висеа бетер од на баба им подбрадокот. Не ми требаше многу да сфатам. Овие си играат курац со мене...

Погоре напишаното не е порака до некој си. Не е ниту четиво за разонода. Ниту писмо до непознато другарче. Ова е само морален абер до мојот град, преубав. Ова е само одраз на локал - патриотизмот кој не давам да изумре.

Вози Миќко, јер је мој идол навреме сфатија дека боље сас автобус на курвање, него сас мерцедес на њиву.

Не вреди даље да се објашњавам.

Толко ми е више од све згадено.

Сакам мои школски другари Албанци да дојдев поново на исту матурску масу дваесе године стару и непипнату. Сакам. Сакам да виду колко брчке имав на чело, сакам да слушну имав ли работу, паре, деца. Сакам око мое да види бела ли ги е коса, дали се и даље исто гледамо у фармерке и старке, или смо с'га после дваесе године - исти а различни.

Г'лтна га залче, погледна у оној Скопско, и све што ми дојде на памет е да га удару туј на лице место и да му се наебу маму, па не затвор, не Европска Унија, триста пичке материне да не признам у своју одбрану. Дојде ли ред Словак што до ичера сануеше да ступне у Виену, мене да ми држи слово, само затој што он носи знаме на коe пишуе "election obserever"?

Сега сме 2014, но, не бадијала на увид ви го ставам мојот картон за вакцинација. Не за да убедувам да ги вакцинирате или не вашите дечиња, туку да ви докажам дека без тоа, болеста за пол и возраст не прашува. За компликациите уште помалку. Како јас скрцав, не знам, но...

Да бидемо искрени, македонска младино... Не ти е систем крив ако падаш на фолови за блгарски пасапорта, богат живот у Европу, и живот налик бајку... Не ти е крива држава што не поштуеш нит чојство, нит сенс за борбу на план на личну и подобру иднину, како и себепромоцију у средину у коју живиш и опстојуеш... Не ти е држава крива ако мајка ти на триесе године ти принаса да едеш, пошто не е зор да стануеш ако веќ немаш работу и не мораш. НЕ.

И у нама гори ватра Босно моја, ама ние... Нит стечајната маса некогаш поддржавме, нит за едно ебано право овде не се изборивме, нит на Европа среден прст за името покажавме нит бутур, ебати тоа народот и жениве што ни за право на абортус не знаеја на улица да излезат. Сите се набутале по дома и после оф.. Епа оф. За кого е, и малку е.

Шала на страна, кој што сака нека каже, тешко на разведените родители што од кило месо свои деца , во ''човек'' треба да ги израсне. Тешко кога згора на сè, немаш работа, живееш со твоите, си се вратил таму каде што некој твојата соба со непотребштини после свадбата ти ја наполнил, од маса твојот тањир на полица прашњава го вратил, тешко кога не се решаваш на повторна шанса, затоа што свое дете тешко кај вториот избор се носи, тешко е кога живееш во страв од повторно фијаско,  тешко кога општеството не ти дава ни да плачеш нит да се радуваш, тешко кога едноставно сфаќаш дека животот е сѐ, а најмалку заебанција.

Дедо Мразе, што друго да ти кажу, а што ти не знаеш?

Македонија е и даље црна овца у бело европско стадо, Грујо се трипа дека ни добро иде, надвор видимо што дишемо, пензионери се и даље клацкав у ЈСП бетер од њини вештачки вилице,попови се играв играчке, па од онолико ''жими крст и кандило'' оно бидна Фејсбук воскресе - ваистина воскресе, све у свему брате брадоњо, да не е Нова Година, ми у Македонију нема што друго да чекамо.

Све е исто, само што уместо у Југу, с'к смо сас исти статус у Европску Унију. Сви не третирав како ПРИПИЗДЕК. Не се викамо РМакедонија него FYROM, немамо право на глас иако давамо свој допринос у много што, немамо право да кажемо дека држава ни е наша, него сви не третирав како европски протекторат, односно, да идев сви тија свекри и свекрве по Европе у триста пичке материне. Three hundred mother pussies.

Давајте потписи додека свеста живот држи, животи спасувајте, транспланирајте се. Со вашите срца, бубрези, мои, твои, сечии - живот вечен во туѓи тела обезбедете. И не се срамете. Црквата и да даде прекор, небитно е. Дали си православец, католик или муслиман, исто е. Во јатото на Свети Петар помили ќе сте. На Кузман и Дамјан другари ќе стaнете.  Живот доле на земјата сте оставиле. Дарувајте рожници, срца, дробови бели, два пара бубрези... Картици донаторски отворете, живот нечиј така продолжите. Од сите крв тече, сите од мајчина утроба, излез во неизвесност бараме.

Еве има године 12 како т'ј народ од сејачи на генетски модифицирану демократију, свое огњиште не си га знае. На њини њиве, генетски модифицирана мржња и даље расне. И ќе расне... Јер, никој више у државу не ни знае куде е село весело, детски жагор, њиве оставени, куќе запалени, сас силу обновени. Све е тој модифицирано, одземено, намавано. Меѓународна заедница нè сас ГМО још од време на социјализам рани, а да ми не смо свесни колко смо од туј храну подувани,  после све поделени, сас пестициди на етничку базу расцепени.

Нема љубав, бракови и сексови док је држава сас лоши економски бенсендини успиена. Нема више свекрва да е мама, тато да е свекар, живот у заедницу сас ручак уз стопеесе тањира на астал е загорела прошлост. Деца више не ебавав ни сас тија што ги родиле да терав, а камоли и свои партнери у исту куќу да доведев, свак си поштује своју слободу по гаќе у сред пладне да се шпацира, никојa нејќе више на мужа гаќе да пере, а ти цркво и државо, повикуј на многодетно многосексуално, а овамо не прашујеш како да се ожени некој што и покрај дипломе, воду у очи нема.

Јер... уморна сам од живот у државу у коју више нема средња класа, уморна сам од куп сметке у мое сандуче кои ги виду увек к'д се симну пред зграду, од машину што рипа у купатило како магарица, од цену на струју која е висока како да врти три пут около земаљску куглу за да дојде у мој штекер, уморна сам од скуп бензин, од тој што годину д'на возу авто у лер низбрдо, мислиш ќе атерирам кој минут, од месо 300 денара кило, од пиперке 50 денара, т.ј. пуњени пиперке=10 евра комад

Дали на нас ни е по вољу да признаемо или не, капа почна да се крои, односно, јебани Адам и Ева ни га скувасва гра у зачетак на светлост- и би светлост, па заради њини црвљиви јабуке и жељу да им мрда дупе, Ное реши да нè казни, и од т'к искрено, бел д'н не видесмо, па су сви овија актуелни иницијативе пандан и обид да се искупи гре на човечку прошлост и похлепност да се огреши како Ацета Македонскога сас туѓо и истополово створење ала ЕЛА ЛИГО, ПЕДИ МУ...

И док пљукамо семке ја и мое тате, дојдесмо до констатацију дека дека јавање магариња е нешто што га цела Европа спроведуе над нас године уназад... Ем не јавав, ем не ни давав да рикамо... А и да рикамо, џабе ни е... Никој нема време да не слуша под овој име што га носимо, јер Грчка салата уз сиратки и узо, боље клизи низ европски грла...

Е мој Роберто, блогерски френду мој...

Тек к'д умре некој драг и близак, тек т'к човек га свој стра види у право издање, све оној што наслутуеш и размишљаш, добие свое право сценарио. Т'к се укаже т'ј несразмер у траeње на живот, и сви жеље што се чинив остварљиви за други, паднев у амбис, неповратно и болно. И т'к се човек скрши и савие, бидне послаб и од цевче, и т'к биде јасно дека свака апсурдна несразмерна дужина на живот е могуќа, и све е илузија, и наше постојање, и све оној што га ми викамо живот. Од илузије живимо, од њима и гинемо. Застани на едну успутну станицу, наздрави за сви нас овде, путуј мирно и затвори ги очи на т'ј мучан чин... Смири душу немирну, понеси ги сви твои тајне што ќе морив, a и прашања зашто мораше да отидеш, јер твои тајне зашто ти се срце распарча, мајка ќе ги крие много повише, него сурову истину, дека те више НЕМА.

Д'н втори и последњи, веќ е крај на акцију, да ги изброимо потписи, редно е... 4054 потпишани граѓани и 593 потписи од граѓани соберени преко онлајн петицију на www.change.org. Браво Куманово мое, браво сви совесни граѓани. За два д'на Совет на општину ad hoc како прву тачку на дневан ред, петицију гу ставља. Дека граѓанска иницијатива постои, од ед'н пут сви се освестива. Река од 5000 потпишани људи ќе им дојде до главу ако град не се среди, ако сообраќај на улице не добие тек како наликује на едну цивилизирану средину. Ми смо ве гласале за наше добро, ми ќе ве симнемо ако на овој барање, глуви останете. Запамтите га овој сви ви тамо што у фотеље седите.

Селма, молим те... не нагињи се кроз прозор...Јер, све што ќе видиш е протест без п, трудни жене на свак корак, контрацепцију од 600 денара, психијатри што ќе советуев жене у абортус намере, Владике сас повише соберен виски него власт у време на прохибицију, новинари што ги нигде нема, Заеб на чело на левицу, и десницу што ми у очи ми кажује он'ј дн дека, сполај на партију, трите деца од дома си имав добру работу. Ама си имале факултет, затоа...

Смрт на Киру Глигоровога не не толко узбуди и потресе, како вадење силикони на Мадам Џоли што намлати долари сас глуму рамну на аматери од шпански серије и набрекнати прслуци, и која уз помош на подувани уста како да гу е уапала оса, иде по бел свет да дели ѓоамити паре и правдину куде људи што ги тихо убива политика на корумпирани политичари. Много е хумана. Посини дете, па меша боје и нације, права правцата мајка светица. Ма, ни немање работу на онија што завршиле на Кембриџ не не погоди толко, како твои с'га веќ спласнати груди, Ангелино!

Л'ко е да се мрзи, тешко е да се сака... Б'ш такој. Сви ми сакамо некога и нешто, а мрзимо заради активно незадовољство. Фрустрације, предрасуде, општество на незадовољну масу. Ете тој смо ми заедно сас тебе у ист пакет, Свети Синоде Петре. Ти си ваљда женомрзац, па затој такој збориш. Некоја те е здраво изгорела, па после њума све ти се црно види. Или си изгорен, или па од што не можеш да си приуштиш жену и цело оној задовољство што доваѓа сас њума, шириш говор на омразу. Ти мрзиш, па и т'ј до тебе пошто мисли дека умно збориш, па од вас ќе чуе и он'ј па и он ќе почне да мрзи, сее се семе на мржњу, шири се омраза како жутица и куга.

Најдене, бебе ти малецко, намучено...

Твое е да дишеш за себе, за нас, за твоју државу што те чува и која не е на пут најдена, па да се вика Горња, Долња, у средину.

Пред некој д'н, збрасмо се пар ентузијасти у Куманово сас ниет и жељу да га извадимо град од медиумски мрак кој не запоседна откако социјализам реши да отиде у заборав. Памтиш га и ти тој златно доба нели, или млад си, па све што памтиш е тој дека к'д си имаја пет године, сви мислеле дека имаш четири и пол, а? А памтиш ли и тој дека од д'н од к'д не постои Наш Весник драги Иване, ми сто илјаде на број избрасмо начин да се информирамо такој што ќе седнесмо уз астал, па уз едно тешко оговарање давасмо свој максимум да дознемо све, уз додавање на свои измислени примеси и верзије како би цела прича добила на публицитет де, ам'н па и ти. И живесмо такој едно дваесе године уз квази телевизије и никакав весник, и сфатисмо дека у овуј државу освен што е демократија и слобода превазиѓена ствар, и оговарање е исто такој ептен превазиѓено, и дека само малограѓанштина оговара, и нели "душа мила-ризик јак", и да дојде Дунав, ми би ипак да пробамо да га оживимо едно одамна заборавено средство за информирање у наш град викан печатен медиум, па ако треба и нека се цркне.

Сашо од бившо Политико пишује он'ј д'н на пример, дека македонска нација била курвинска нација. Хмммм... Дали му е тој правилан и коректан политички израз, јер, de facto, како wanna be, он сака у његов живот да се бави сас критику на македонску политичку сцену, па од туј, требало би да е политички коректан, односно ако други су курве барем он да биде поштен, или држи воду онај заблуда, што побомбастичан наслов, боља проѓа у широки народни масе, а?

Жал ми е да признам, ама ствари сас градоначалници на светско ниво стоив малце другачије. Њини успеси док им трае мандат версус неуспеси на наши градски шерифи су туј негде. Колко они направив, толко овија наши упропастив. Асфалтирани улице и крпење дупке четири године, јоктур башка чаршија, не признавам. И ми плаќамо данак на државу која двои паре за децентрализацију, и нас не градски власти дерев за све нешто, ама зашто градоначалник на Билбао у Шпанију да успее од упропастен индустриски град да направи метрополу, а овија наши да не су кадар два тротоара да склепав, ни он'ј горе на небо не знае да каже.

Збор ми е... Научите си да се коцкате, па уместо мужи и беќари да ви бидев досадни док гледав билтен и текме, имајте и ви разлог плус да си седнете до њима како да сте едно, и заедно да се туфкате дали ќе ви падне тикет. Помага у спречување пропаст на брак и врске заради мужеви спортско-коцкарски навике, а уједно ви помага на вас да си ставите у џеб некој денар плус.

И, како што почнасмо да једемо кајгану сас сирење и ѓус од помаранџу, фатисмо муабет на тему ''хомосексуалци''. Што ни требаше так'в муабет рано сабајле, не знам, ама ете, и тој дојде на ред. Све оправисмо у државу, и још тој остана нерешено.

Не смо ми кумановке нит срамежљиви, а још помалце не смо од Марс паднати. Тој што смо за разлику од други жене низ Македонију подиректни, само не прави пооригинални и поискрени од онија што ќутив како млади невесте, а овамо, роварив куде стигнев. Извините ме што сам жими очи-па у очи, ама како кумановка сас кумановски чок, мора да застану у одбрану на нас кумановке и да предупреду дека, кој не заједе сас некој виц или сас спадалицу на наш рачун, директно си е потпишаја смртну пресуду, па како им воља.

Мамицата... Поминаа триесе и кусур години како мојот Дедо Маршал Тито пат под нога отиде да лови стаљињисти по шумама и горама, а ја никако да престанам да си го барам дедето назад. Ем го барам него, а ем и она што никој после него не го спозна како алатка за управување на широки народни маси. На никој не му текна дека територија, а и тоа во неа не се управува брзопотезно. На никој не му текна да поседува нешто што се вика трпение. Тоа беше на Тито браварскиот клуч што дваесе и два милиони срца отвара, а по потреба богами и затвора.