Бавчи

Бавчи: Емили - Станица Мода

Сè се стишува, сè почнува да тече по мирен тек кај нас нормалните.

А вака човечки, си мислиш и за миг се ставаш на местото на настраданите.

Сите губиме нешто по пат. Работа, брак, стан, сопруг, дедо, комшија, најдобар пријател, гуру, идентитет.

Ама да изгубиш фамилија, дете, комшии, куќа, дом, маалo, населба и сам себе, тоа е гола несреќа на оној кој преживеал природна непогода. И само тој може да разбере. Кој видел дожд од цигли, кој знае каков звук има ураганот кога завива, кој пливал во поплава. Само тој.

Идеме во ресторан. Некој кажа: "Супер се јаде и ништо не кошта, морско колку сакаш, све преубаво". Ама да слушаш совети од луѓе за одмор и ресторани без да ги знаеш, да веруваш на ојле дојле е исто како да читаш Трипадвајзор. Не знаеш како јадат дома, колку јадат, каде биле, колку биле и како израснале. Преголема демократија, никој дипломиран, а сите судии.

Одох ја. Ми го нема минатото. Од "на татко ми" ќе станам "на маж ми". Максимално шовинистички, тотално средновековно. Ќе станеш некој нов, ќе имаш нова кожа, ќе го грешиш потписот на почеток. Ќе го смениш профилот на фејсбук, пасошот, возачката, здравствената книшка и тоа тебе и твојот нов сопруг ќе ве соедини во све живо и диво. Можда и за кредит земање е полесно. Ќе станете едно цело, непорекливо по закон, недискутабилно семејство. Ќе се соедините во добро и лошо, во радост и тага, во богатство, немаштија и во презиме.

Cе мешаат мириси на турско кафе, свежо испечатена југословенска „Политика",  на пита од вишни и битолски јогурт од пола кило во ќесичка. Денес е доста досаден работен поненделник, па можам да дувнам силно и да ја истерам прашината од мојата бавча и да ви кажам, генерацијо осумдести, све што секое лето веќе нема да имаме.

Причината број десет е што ќе го видите животот во вселената. На девето место ќе го ставиме метрото и тоалетите. Има многу повеќе од десет за набројување. Но тоа што ќе се најде на врвот на сите ваши зошто, без разлика на вашата појдовна точка, ќе биде нешто невидливо. Ќе биде нивниот пристап кон малите и големите работи. Ќе биде нивниот модус вивенди кој ќе ве запрепасти. Ќе Биде чувството на колективност кое ќе ве засрами.  Еве зашто човек треба барем еднаш во живот да ја види Јапонија.

"Славјанка е, ама не е лоша. Фино девојче е, работи, вредна е." Ова е само културно кажано дека по вокација и професија не си проститутка. Ќе си најдеш фина работа и ќе се задомиш. Така кога се враќаш во татковината за тебе ќе кажат дека – супер си се снашла. Чим си се омажила и си се вработила, си завршила работа.

Прво, немој да лажеш. Ако лажеш ќе ти порасне носот како на Пинокио. Второ, немој да лажеш пошто на лагата и се кратки нозете.
Трето, не ја кажувај вистината баш секогаш, пред секого, во секоја прилика. Во превод, лажи до јаја.

Точно е дека на сред цел блуд и разврат, ќе бациш и еден куп жаби и романтичните писма ќе завршат во погрешни раце. Нема врска. Сепак можеш да бираш. Ова баба ти не можела. Мајка ти потешко. Ама ти можеш.

И можда нема ни да дојде како што си го замислувал како мал дур ти го раскажувале. Можда нема да дојде со трескавици и грмотевици. Можда ќе дојде како што нема да го замислуваш. Во форма на рака кој ти помага да слезеш од воз или во форма на заскитана порака на некој незачуван број. Во форма на гинеколошки преглед или во форма на оглас за работа. Можда нема ни да приметиш, а веќе ќе биде покрај тебе.

Сликата на твоето гравче во петти месец на повеќето стотици пријатели на Фејсбук не им значи нешто. Некој ќе ти стаи срце одоздола, некој ќе ти каже браво, некој ќе ти стави лајк. Истиот лајк што се става на безобразен виц, на добра песна, на убава фотографија и на смешен статус. Истиот лајк што ти го ставаш кај годе, кога нешто ти е многу убаво, многу забавно или кога се согласуваш, кога потврдуваш. А ти твојата ехографија ја ставаш на такво ниво. За да ти кренат палец. И ти си подобра од мене. Потрудна и поубава мајка. Ти да, јас не.

Една од најлошите временски придавки е "годишен". Малку заради оној носталгичен шарм што си го носи во себе, а малку и затоа што сè што е еднаш во годината е некако малку. Годишниот одмор е сигурно на врв на листа на работи кои ми будат тага. Едвај ќе го чекаш, па после како дошол така прошол, за на крај да се вратиш дома расправајќи се со временските придавки. 

Еден од моите најголеми стравови е еден ден започнам да заборавам зборови. Дека се будам без да се сеќавам на мајчиниот јазик е еден од моите кошмари.

Секогаш наоѓам нешто за да ми се допаднеш. Некој гест вреден за обожавање, мал, а прекрасен гест за возвишување. И ништо од сето ова што ти го кажувам нема никаква врска со моите гледишта, ниту пак со мојата религиска неопределба. Сè ова е надвор од мене. Ова е прашање на чиста човечка симпатија, која за цел се има самата себе. И не ни знам како поинаку да ти кажам, колку те сакам Франческо?

Ќе бидеш провинцијалец затоа што таков си се родил и таков си израснал. Затоа што ќе те чеша твојот мал град каде што нема да знаеш да ја пуштиш душата, за да не те зборат комшиите, а тоа со тек на време ќе направи од тебе фрустрација од крв и месо. Секогаш ќе сонуваш да живееш во метропола, без никогаш да ја дознаеш осаменоста што може да се осети во милионски град. Затоа што си таков, провинцијалец на кој секогаш ќе му бидат битни приказните на другите.

Бракот е една прилично досадна институција.

Не знам од кои причини, секогаш замислував дека првата боенка на син ми ќе биде плава. Како оние нашите на времето. Денес бевме да купиме боици. И првата боенка. Се препираме. Држ-не дај. Знаете кој победи?

Енгри брдс.

По една година и кусур дружење, љубов во бавчите на Трендо.

Денес е ден на мајка ми, а и на мајка ти. Мој, на моите пријателки, на мајките на моите пријателки, на мајка и на мајка ми, на мајка ти стара, молчалива, прекрасна или досадна, зболеста или дебела, избраздена, уморна, болна, распеана, на мајка ти голема, на мајка ти која ти е потпoра, утеха, мелем, сигурност, заштита и среќа. На мајка ти која ти е другар. На мајка ти со која повремено не се согласуваш. На мајка ти која ќе биде многу причини за тоа што си, за тоа што не си и за тоа што ќе постанеш. И на мајка ти која веќе ја нема.

Шо праиме сега ако статусот не ви е баш-баш дефиниран? Пошто денес е во мода да не се дефинираш. Да не се изразиш премногу категорично. Да си стоиш во некоја фаза на статус кво. Ем си, ем не си. Ем си слободен, ем не си дотолку. Да си се курваш на неколку столчиња. Го имаме зборот - труба пријател.

Тоа што си гурман, не прави од тебе автоматски добар кувар.

Кај и да си, на Велигден во Рим да си.

Супер е што денес може човек да си ги поправи мааните. Мали ти се, ти паднале, не се осеќаш убаво во сопствената кожа, не се осеќаш привлечна, не се осеќаш доволно секси, се осеќаш стара и ги гледаш попреку сите девојчиња или девојки убави и здрави како пупунци, нема гајле. Плаќаш, исто како за нов пар чевли и си имаш две големи прекрасни топчести и тврди-цицки. Ај у пичку матер сите.

Доста се жалиш дека не можеш да најдеш работа. Доста ти е криво сè живо и диво околу тебе. Засукај ги ракавите и мисли. И ако ништо не можеш да смислиш, пак мисли. Ако не можеш на најдеш работа, можеш да си ја измислиш сам/a.

Можеме да поминеме и без да ги знаме имињава кои ќе ги прочитате подолу. Да. Можеме и да ги игнорираме иако ги знаеме. Мене ми изгледа фер кога на нештата им се дава сопственото име без разлика дали се панталони, јадења, предмети или луѓе. Од таа причина, денес, станица панталонски речник. Maжи, стоп тука.

Прво, затоа што не е ич клише јас од Италија да ви пишувам за кафе. Второ, затоа што кафето е светско уживање и не познава расни, национални, партиски, полови и верски разлики. Скоро љубов. Трето, добре ве најдов драга публико. Ако немате кафе при раце, подгответе го за случајно да не ви се припие.

Ова е вистинско невреме да продаваме морални деветини, ама денес сум нешто осетлива и имам морално чувство на одговорност кон читателите кои ги интересира мода да ја чепнам и нејзината грда страна - колку тигри остануваат без дом, колку таа придонесува за глобалното загадување на водата и колку заради неа Амазонија нема шума?

Честитка: Ајде Трендо, за многу години, сè најубаво и...

И нема да ти посакам оффнет голем да расне, пошто и вака си е таман. А таман е ретка категорија.

Вадам пет денари. И така во рок од дваесет секунди допрев милион стории, стотици луѓе, илјадници настани и отидов во Виница преку Валандово, од Струмица до Охрид и се вратив назад, во Фиренца.

И на цел понеделнички шпринт, кој обично е еднаков на минус два, сабајлето се будиш и заедно со маглата и долгите редици на црвено, ти си мислиш дека денес треба да ја започнеш и диетата која си ја одложувала веќе сто понеделници. Во тие случаи е оправдано да кажеш: "Ебати животот".

Колумнава завршува со вовед. Ама мене за вакви работи не ме бива.  Денов ќе ви го зачинам на италијански начин, а вие славете како ви одговара. Трифун или Валентин. Или ич не славете. Kaко сакате.

Такси чини повеќе отколку во Париз. Кило тортелини се триеспет евра кило, a aко на некој му се пријаде цреши на Божиќ, има. И тоа има, за цена од триесетиосум евра кило. Еден коктел е од четири до дванаесет евра, а грам кокаин стотка. Книгите се вистинска привилегија, а забарите се крадци пар екселанс. 

Уште однапред, трампам мала розева Миу Миу за црвена школска ташна. Ја сонував една ноќ, ама нигде да ја најдам. Кој ја има и ја дава нека ме контактира да се смениме.

А ти се осеќаш ко првокласна гуска и се прашуваш во кој дел си згрешила, ако воопшто си згрешила. А можда нигде не си згрешила: од вообразени копилиња без манири кои си се сметаат за господа (плус големи љубовници), светов можеме со лопата да го ринеме.

Се нервирам и се мислам дека не е фер да си роден во толку ексклузивно место. Скопје е изгор скапо. Скопје е мета за богаташи. Ебем му матер, да леташ Милано - Њујорк е поефтино. Сè додека, еден ден, живи радости. Вовеле ефтин лет до Скопје. Конечно цената да одиш дома не се наплаќа со камата.

Доаѓаш дома од работа. Куќата е тивка и ти мислиш дека нема никој. Одиш накај спалната соба. И маж ти е таму. Ги ококоруваш очите, подзинуваш и се мислиш дали е попаметно да пуштиш глас или да се напраиш на тошо. Не. Никакво клише. Не гледа фетиш порно филмови и нема јак секс со комшиката од карши. Не. Едноставно си се дотерува. Со твоите хулахопки, твојот прслук и твоите гаќички, во твоето мини фустанче. Од глава до пети облечен во твоите алишта. И не. Не е никаква заебанција.

А на први ќе ги видиме истите водителки од секогаш кои ќе ги кажат истите работи, телевизиите ќе бомбардираат со ништожни емисии полни со насилно славеничко расположение, некоја петарда пукнала кај што не треба, сообраќајкa на пијано, весел плоштад од претходната вечер, Виенски концерт, па пораки и телефонски ѕивкања, остатоци од храна од вечерното славење, остатоци од мамурлук и од несеќавање. Има ли поглуп ден во годината од први јануари?

Кога си мешан, мешан си на сите начини. Збориш два јазици, славиш различни слави, познаваш повеќе начини да го зготвиш истото јадење, а на крајот единствените празници што ги славиш без разлика од чија си, се оние кои се празници во местото во кое живееш.

А зошто ние жените да не го признаеме тоа? Дека не баш малку мислиме на нив. Дека ни е убаво, и кога трае предиграта и кога ги имаме во раце. Во последно време ги има и онлајн иако традиционалниот начин има свои предности. Сите оние работи кои можат да се набават во шопинг.

 

За цел свет, таа е само уште една бремена жена. Но, не и за мене. Јас се превиткувам од среќа. Брзо и зборам сè што ми паѓа на памет. Што се може што не се може. И посакувам да спие, да биде размазена, да го покажува стомакот што може повеќе. Да не купува глупи труднички алишта и да се прикрива. Туку да биде прчла зашто во следните девет месеци важи пута два.

Дали и кога ќе ни ги отворат рампите во Европа, не е прашање кое на било кој начин ме трза. Ама, многу често кога се будам од сабајле се мислам, во случај да не примат, како Брисел ќе го нацрта сексот на македонскиот народ? Вие знаете ли како се сексаат Македонците?

Нема ништо полесно од тоа да се искурваш со искушенијата. А деновите не се сите исти, проклети, па си се курваме, па им паѓаме понекогаш и кога се нелегални и кога се морално дискутабилни за после кукавички си се правдаме: " Е па добро де, луѓе сме".

Нема понеграциозна сцена од жена што многу сака да се штикла, а не знае, па без да сака се подгрбавува, ги шири нозете на О давајќи притисок на надворешната страна на табаните и во најлошите случаи ги влече штиклите по земја создавајќи прилично непријатно штракање. Кога во цело неумеење облака и некои вакви чевли, тогаш драги мои купете семки и спремете се за сеир, забавата може да започне.

Kако стрина и тетка, рака под рака, модата и маркетингот главни осудени. Социјалните мрежи главни осомничени за соучество. И додека во владините тави се крчка по некој неуспешен предлог закон, Ана останува Божица. Ана која тие ја љубат, ѝ се покоруваат, ја обожаваат и сè би направиле за неа. Која е Ана?

Ако можев да се размафтам, ќе ја отворев левата дланка и со показалецот од десната ќе ја тапкав повеќе пати левата и без да отворам уста ќе кажев: "Гледаш тука што има напишано, читај!" Oд оваа причина, насловот нема зборови, пишан е на рачен италијански.

Јака риба на штикла петнаесет никогаш не се замислува во домаќинско сценарио, нели? Ама, ако поминете позади Дуомото во Милано, не е чудо да налетате на вашата сексуална фантазија која самоуверено влегува во еден од најлуксузните бутици и наместо со пар Маноло Бланик искача со кеса кромид и кило моркови.

Цицки, нецицки, цицки, нецицки, цицки, нецицки. Нецицки. Жална вест за оние кои носат градници над тројка. Аут сте. Барем според Џејмс Бонд.

Во Болоња вегетаријанец би се убил, а жените кои вечно пазат на секој залак во традиционалните ресторани би се туфкале од грижа на совест. За гурманите е орален рај.

Весела и безгрижна се спремам да излезам од дома. Задоволна од одговорот во огледалото, се упатувам кон излезот. Отпозади слушам едно: " Мххм, вака ќе излагаш од дома?"

Ништо од она што си замислувате: никакво прекратко здолниште, ниту длабоко деколте, нема чипки, штрасови и леопарди, не ѕиркаат подвезици и чудни чорапи, никакви штикли. Игнорирам некомплимент, си се тешам дека мажите не се разбираат од мода и излегувам.

Оне кои ме познаваат знаат дека романтиката не е мој спорт. Ако не и припаѓате на мојата категорија, пред да одите во Рим, Париз или Њуjорк понесете си катанец, за секој случај.

Девојчињата, бомбони. Беспрекорно исчешлани, невулгарно облечени, убави како што само едно дваесетгодишно девојче "вода и сапун" може да биде. Дечките полуголи и насмеани, парфемот и темнината ме опиваат, музиката не ми дозволува ниту да зборувам, а богами ниту да мислам. Одам на прв спрат. Па на втор, заборавам што да прашам, заборавам и зашто сум тука.

На една колумна на Јана имаше коментар: "Ќенеф". Точка. Ќенеф зашто сабајлето си се искарал жустро со жена ти, во ходник си налетал на несимпатичниот колега, кафето не ти се погодило... па оди на социјални мрежи и плукај по што ти се нашло пред нос? Или? Зошто ќенеф?

"Папиро" ги содржи најболните, најсрамните и најдолните моменти: лоши сексуални преформанси, пијани забави, повраќања по вециња, пропаднати врски, препишување на испити, дрогирање после часови и сè останато што еден (примерен) студент го прави во текот на студирањето.

Може ли бидеме офф и да ја игнорираме модата и гламурозните ред карпет прошетки на тековново издание на филмскиот фестивал во Венеција?

Секако дека може.

Денес ќе зборуваме за женски задници.

Едвај чекав да се тргнам од италијанските глупости, ама изгледа одбрав лоша дестинација за одмор. Инвазија од Италијани. Шит. А нив, драги мои читатели (а во случајов подраги читателки) ќе ги приметите и без да ви се обратат и без да ви кажат дека се викаат Лоренцо, Чезаре или Даниеле. Ќе ги препознаете уште оддалеку, по кошулата.

"Јас не водам љубов... јас ебам јако."

Ај сега замислете си мало едно мало кутре, тешко кило ипол облечено во мини фустанче со карнери или во маичка со костурче ала МекКвин, (и не морам ни да спомнам дека истите маички ги има и за газдите во човечка големина) со налакирани нокти и со златно ланче на коешто виси понекое привезоче во стилот на charmed by Tiffany и е намирисано со "Dog Parfume".

Не знам зoшто, ама сликите од Охрид постојано ми се мешаа со она што го гледав. И јас тврдам дека ако Трпејца беше на море, ќе бешe на Конерскиот брег.

Се кладам дека кога одите во Грција на еднодневен шопинг не пропуштате да отидете во Зара! И сигурно едвај чекате да се отвори и во Скопје!

Никогаш посебно не ми се допаднала Лејди Ди(ор). Џеки не би ја купила зашто не ми е соодветна со стилот. Ама за Биркин би му ја продала душата на ѓаволот.

А вас што ќе ви сменеше ако сега ви кажам дека кога од работа се враќам дома, наместо маж си имам девојка?

Разголете нè, напрајте нè најдобри готвачки, супер мајки, насмеани домаќинки кои ги знаат сите тајни за чиста куќа, расоблечете нè и кога не е потребно, злоупотребете нè само за да продадете. И сфаќам дека тие работи доживуваат брилијантен успех. Мене одамна не ми се случило да видам реклама која не ги банализира жените.

Се уште сакам мажи со стомак и влакна. Со нечупани веѓи, кои не одат по солариуми три пати неделно и кои не мислат два саати што да облечат. И посебно ме нервираат оние кои јадат една салата и пијат вода за да не се здебелат. И мрчат дека не знаеме да готвиме. Како тие да знаат да го поправат лавабото кога тече.

Дојдете ми на залак сонце, на залак шпагети со јастог, на сприц аперол, на залак уметност, на залак насмевка, дојдете ми на јадење и на пиење, на залак доцна пролет, на чаша бело вино, на залак уживање. Строго на крајoт на мај.

Ако сте како мене, малку сеирџии во душа и љубопитни без усул, сакате да видите концентрат на лоши продавници со лоша местоположба и најружни продавачки у свет, одете во некоe од новите аутлет "села".

Од Петровец до Аеродром ми текнува на сите имиња што сум ги заборавила, на сите згради што ги немало, на сите кафичи, на сите улици кои бледо ми стојат во сеќавањата. И штом слезам од авион, мирисот. Прекрасниот мирис на дома.

Првиот пат мислев дека е комплимент. После се подзамислив. По некое време сфатив дека "Жена од исток" најчесто се употребува во негативна конотација. Се однесува на жени кои за нив се неписмени и невкусно облечени. Чистачки, бебиситерки, а кога се помлади, курви. А од помладите, Италијанките се мочаат од страв.

Кога ме прашуваат дали уживам повеќе во добра вечера co чаша вино или во (добар) секс, не знам што да кажам. Се смеам.

Идејата за италијанските мажи, што пред осум години ја понесов со себе во куфер, беше украдена од секаде: малку од модните списанија, малку од никобуџетните серии и филмови, малку од оние стари маалски приказни: висок, црномурест, со неправилен нос, со малку виткана коса, малку забраден, прекрасно облечен со сјајно бела насмевка, мајстор за жени, романтичен и беспрекорен. Денес оваа идеја остана само тоа - исечок од списание и сцена од филм, зашто типичните Италијанци се многу поинакви. И скраја да е да ти се погоди некој таков.

Не познавам многу банални луѓе, за среќа. Не познавам никој кој би дал, 355 евра за USB, 16 евра за еден фластер или 69 долари за еден кондом.

Не е секој момент погоден за Венеција. На карневал е преполна, па немам храброст да одам. На есен, за време на филмскиот фестивал, е лажна и премногу наконтена. Биеналето ја прави преинтелектуална за мој вкус. Во лето ја избегавам заради влажноста, топлината и заради туристите кои ми го крадат воздухот. Oдам секоја пролет и секое заминување ме обзема невидена тага заради сè што имаат и заради сè што ние немаме и нема да имаме. Во неделата отидов за изложбата на Климт ( и на шопинг, нормално) и си ја потврдив големата способност да убијам секаква романтика и да си го уништам денот. Дури и во Венеција.

Генерација '87: плава со плави очи, лице на ангел, доволно фотогенична за да ги засени и поубавите фотомодели, студира на Бокони, блогира, го шета светот, има кученце и дечко од миланската буржоазија. Мажите ја гледаат заради убавината, а жените (освен за да поднаучат нешто за мода) ја гледаaт за да му подзавидат на совршениот живот на совршената плавуша со совршен дечко. Ова е италијанскиот сон во ерата на Берлускони.

Ако после празникот на жената се погодите во некоја европска метропола не заборавајте да тркнете до H&M. Таму ве чека Марни.

Ќерка е на Пол Мекартни и креира за Мадона, а сепак тоа што ја прослави е - ташна.